บทที่ 237 ห้ามล้ำเส้นป้ายหิน

"จับได้แล้ว! จับได้จริงๆ ด้วย!"

เมื่อเห็นโสมภูเขาตัวน้อยถูกด้ายแดงมัดไว้แน่น จ้าวเฟิ่งชุนก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ลากสังขารที่บาดเจ็บสาหัสวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

"น้องหู่จึ กับดักของนายเจ๋งจริงๆ!"

"แฮะๆ ก็งั้นๆ แหละ" หู่จึแสร้งถ่อมตัวอย่างภาคภูมิใจ ใช้ด้ายแดงพันรอบโสมภูเขาไว้หลายๆ ทบ ป้องกันไม่ให้มันฟื้นคืนชีพแล้ววิ่งหนีไปได้อีก

"แค่โสมภูเขากระจอกๆ จัดการได้สบายมาก! เถ้าแก่ ฉันไม่ได้ทำให้คุณผิดหวังใช่ไหม?"