บทที่ 241 ร่างจำแลงเทพหยิน

สายฟ้าแลบพาดผ่านท้องฟ้า

พายุฝนห่าใหญ่โหมกระหน่ำปกคลุมภูเขาอันมืดมิด

วัดร้างเล็กๆ เปรียบเสมือนเรือพายลำน้อยลำพังท่ามกลางพายุฝน

เสียงเล็บขูดขีดก้อนหินดังขึ้นทีละครั้งๆ ชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบสงัดภายในวัด

ลู่เฟยแทบจะจินตนาการภาพเล็บอันแหลมคมขูดลงบนก้อนหินแข็งๆ อย่างแรงได้เลย ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว