บทที่ 250 หมอชาวบ้าน

ในลานบ้านตั้งโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวใหญ่เอาไว้ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารพื้นบ้าน มีทั้งหน่อไม้ผัดหมูรมควัน ขาหมูน้ำแดง หมูผัดพริก หมูสามชั้นน้ำแดง ผัดผักสามสหาย แป้งข้าวโพดย่างร้อนๆ และอื่นๆ อีกมากมาย

ตรงกลางมีชามใบใหญ่ที่สุด เป็นไก่ตุ๋นเห็ด ส่งกลิ่นหอมฉุย ร้อนกรุ่น พวกลู่เฟยทั้งสามคนถึงกับน้ำลายสอขึ้นมาทันที

"หลายวันมานี้ไม่ได้กินข้าวดีๆ เลย ทุกคนคงหิวแย่แล้ว ไม่ต้องเกรงใจนะ! น้องลู่ น้องหู่จึ น้องจิงเจี้ยน ทุกคนรีบนั่งลงกินข้าวเถอะ" จ้าวเฟิ่งชุนเชิญชวนทั้งสามคนให้นั่งลงอย่างกระตือรือร้น นำชามใบใหญ่ใส่กระดูกท่อนโตติดเนื้อชิ้นหนึ่งไปวางไว้ใต้โต๊ะให้ลูกหมาตัวดำ ลูกหมาตัวดำกระดิกหางให้เขา แล้วก็ก้มหน้าก้มตาแทะอย่างเมามัน

ลู่เฟยกลืนน้ำลายลงคอ แล้วเอ่ยว่า "พี่จ้าว แล้วพ่อพี่ล่ะ? พวกเรามาเป็นแขกที่บ้านพี่ ผู้หลักผู้ใหญ่ยังไม่ทันมาก็ลงตะเกียบก่อน มันจะดูไม่งามนะ"

"พ่อฉันลุกไม่ไหว นอนอยู่บนเตียงน่ะ ไม่เป็นไรหรอก กินเสร็จค่อยไปดูก็เหมือนกัน ทุกคนรีบกินเถอะ" จ้าวเฟิ่งชุนยิ้มพลางโบกมือ