บทที่ 251 โรคแฝง

เหล้าข้าวโพดในชามใสแจ๋วราวกับอำพัน ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของสุราออกมาอย่างเข้มข้น

จ้าวเฟิ่งชุนตรงไปตรงมาขนาดนี้ พวกลู่เฟยสามคนจะทำตัวตามสบายก็คงกระไรอยู่ จึงดื่มรวดเดียวหมดชามเช่นกัน

"เหล้าดี!"

จิงเจี้ยนวางชามเหล้าลง ตะโกนอย่างห้าวหาญ แล้วก็ล้มพับไปโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

ทุกคนถึงกับชะงัก