บทที่ 261 ไฟหยินแผดเผา

ขี้เถ้ากระดาษที่ติดประกายไฟปลิวว่อน ควันสีเทาหม่นปกคลุมไปทั่วทั้งบานประตู
กระถางไฟสีดำคล้ำปรากฏขึ้นเลือนรางอยู่ท่ามกลางกลุ่มควัน ราวกับดวงตาอันแสนน่าสยดสยองที่กำลังจ้องมองทุกคนด้วยความมุ่งร้าย

ลู่เฟยมีเป้าหมายที่ชัดเจน เขาวิ่งตรงดิ่งไปยังกระถางไฟ
ทันทีที่เขาขยับ จิงเจี้ยนก็ขยับตามไปติดๆ
เทียนหยวนกับขู่เติงสบตากัน ก่อนจะรีบวิ่งตามไป

"อยู่ในกระถางไฟงั้นเหรอ?"
เถี่ยเซิ่งหลานตกใจไม่น้อย แต่พอคิดดูอีกที ก็รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก
กระถางไฟที่บริเวณบันไดหายไปแล้ว แต่กลับมีกระถางไฟโผล่มาที่ประตูใหญ่ นั่นแสดงว่ากระถางไฟใบนั้นอาจจะย้ายตามผีแก่ตัวนั้นมา
ดังนั้น เธอจึงถือกะบองคู่แล้ววิ่งตามไป
คนอื่นๆ ยังไม่ทันตั้งตัว ต่างพากันลังเลว่าจะตามไปดีหรือไม่

"ทุกคนอย่าเพิ่งแตกตื่น!" อาจารย์เซี่ยงรีบควบคุมสถานการณ์ "ผีถูกไฟคลอกไม่ได้มีแค่ตัวเดียว แบ่งส่วนหนึ่งตามเถ้าแก่ลู่ไปจัดการผีแก่ ส่วนที่เหลือให้อยู่ที่นี่ คอยระวังไม่ให้ผีเด็กตัวนั้น..."

แต่เขายังพูดไม่ทันจบ
ก็มีคนส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาอีก