บทที่ 262 ยันต์เบิกทางเฉียนคุน

ลู่เฟยกับจิงเจี้ยนเดินนำหน้า
จางโม่หลินกับเถี่ยเซิ่งหลานคอยระวังหลัง
ทุกคนช่วยกันคุ้มกันคนเจ็บไว้ตรงกลาง ขับไล่ผีถูกไฟคลอกที่เพิ่งโผล่มาใหม่จนถอยร่นไป ในที่สุดก็กลับมาถึงประตูใหญ่อย่างราบรื่น
เกาเสี่ยวเฟิงร่างกำยำ และเยี่ยปิงที่มีใบหน้าเย็นชากำลังยืนอยู่ด้านนอกประตู

"มีคนบาดเจ็บเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?" ใบหน้าที่ดูอ่อนวัยแต่หยาบกระด้างของเกาเสี่ยวเฟิงเผยความประหลาดใจออกมา

"แม่นางเยี่ยปิง พวกเขาถูกไฟหยินแผดเผา อาการไม่ค่อยสู้ดีนัก รบกวนคุณช่วยพวกเขาด้วยเถอะ"
อาจารย์เซี่ยงทำตัวราวกับเป็นผู้ปกครองที่แสนจะห่วงใย ประสานมือคารวะเยี่ยปิง

"วางใจเถอะ พวกเขาไม่ตายหรอก"
เยี่ยปิงปรายตามองเกาเสี่ยวเฟิงแวบหนึ่ง
เกาเสี่ยวเฟิงรีบเดินเข้าไปรับคนเจ็บมาทันที มือซ้ายหิ้วคนนึง มือขวาหิ้วคนนึง ด้านหลังแบกอีกคนนึง ท่าทางดูสบายๆ ราวกับกำลังหิ้วลูกเจี๊ยบก็ไม่ปาน

"ยังมีใครจะถอนตัวอีกไหม?" สายตาของเยี่ยปิงกวาดมองทุกคนอย่างเรียบเฉย