บทที่ 270 งานมงคลในโถงไว้ทุกข์

หมอกควันสลายไป
ภายในโถงทางเดินที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า
กระดาษเงินกระดาษทองสีขาวซีดเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
บนโต๊ะสี่เหลี่ยมสีดำมีถ้วยชามวางซ้อนกันไปมา
โลงศพอันแสนเย็นเยียบตั้งตระหง่านอย่างเงียบงันอยู่ในโถงไว้ทุกข์ อักษรซวงสี่ที่แปะอยู่บนนั้นราวกับมีชีวิตขึ้นมา สีแดงสดของมันดูแดงฉานบาดตายิ่งกว่าเดิม
เป็นกับตาย ยินดีกับโศกเศร้า ถักทอประสานเข้าด้วยกัน
ตกลงนี่คืองานมงคลสมรส หรืองานศพกันแน่?
พวกลู่เฟยยืนอยู่ท่ามกลางโต๊ะเก้าอี้ แผ่นหลังมีเหงื่อเย็นผุดซึมออกมาเป็นชั้นๆ

"รีบหาทางออกเร็ว!"
ลู่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติอย่างสุดความสามารถ
อาถรรพ์แดงขาวแปลกประหลาดถึงเพียงนี้ หากหาทางออกไม่เจอ เกรงว่าพวกเขาคงต้องจบเห่แน่
พอถูกลู่เฟยเตือนสติ ทุกคนก็พลันได้สติกลับคืนมา พยายามข่มความหวาดกลัวในใจ แล้วหันมองซ้ายมองขวา
สองฝั่งมืดมิดสนิท
ด้านหน้าคืองานมงคลในโถงไว้ทุกข์ ด้านหลังคือโคมไฟสีแดงดวงใหญ่แขวนไว้สูงเด่น
แสงสว่างจากยันต์เบิกทางหายไปแล้ว

"ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตระหนก นี่ต้องเป็นผีบังตาแน่ๆ!" จางโม่หลินกัดนิ้วกลางจนเลือดออก นำเลือดไปป้ายที่เปลือกตา ทว่าพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลับต้องยืนอึ้ง
ฉากเบื้องหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้..." ในใจของเขาเย็นวาบ โคจรพลังเวทตั้งใจจะลองดูอีกครั้ง

"เปล่าประโยชน์น่า น้องโม่หลิน! นี่ไม่ใช่ผีบังตาแบบธรรมดาทั่วไปหรอก สู้เก็บรักษากำลังไว้หาทางออกดีกว่า" ลู่เฟยกดไหล่ของเขาไว้
เขาหันไปมอง สบเข้ากับดวงตาอันเงียบสงบของลู่เฟย ในใจก็พลันสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด
"ตกลง!"

ทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึก ลองก้าวเท้าเดินถอยออกมาจากระหว่างโต๊ะเก้าอี้สีดำ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของโคมไฟสีแดง
แสงสีแดงคล้ำสาดส่องลงมาเต็มพื้น
ทุกคนเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก็พบว่าในความมืดมิดมีผ้าขาวแขวนอยู่เต็มไปหมด
ผ้าเหล่านี้ปลิวไสวเบาๆ ท่ามกลางลมหยิน ราวกับวิญญาณที่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
เถี่ยเซิ่งหลานกวัดแกว่งกะบองคู่ ฟันผ้าขาวผืนหนึ่งจนขาดวิ่น ทว่าทันใดนั้นก็มีผ้าขาวผืนอื่นๆ ปรากฏขึ้นมาในความมืดอีกมากมาย
ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ไม่มีที่สิ้นสุด