บทที่ 271 เจ้าสาวนั่งโลงศพ

เส้นผมสีดำสนิทร่วงหล่นปรกไปทั้งสองข้าง
เจ้าสาวที่นั่งอยู่บนโลงศพค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ชวนให้ขนลุกขนพอง
ไม่สิ
พูดให้ถูกก็คือ มันไม่มีใบหน้าต่างหาก
ภายใต้เส้นผมสีดำนั้น มีเพียงอักษรซวงสี่ตัวหนึ่งเท่านั้น
มันดูเหมือนจะไม่ค่อยมีความสุขนัก
อักษรซวงสี่ราวกับแปรเปลี่ยนเป็นอักษร 'ขู่' (ขมขื่น) สี่ตัวประกบกัน

"พวกคุณเห็นเจ้าบ่าวของฉันไหม?"
น้ำเสียงอันแสนเศร้าสร้อยและตัดพ้อดังออกมาจากชุดแต่งงาน อักษรซวงสี่หมุนวน ค่อยๆ หันมองไปทางทุกคน
แม้ว่ามันจะไม่มีดวงตา แต่ทุกคนที่อยู่ด้านล่างกลับรู้สึกราวกับถูกสายตาอันเย็นเยียบกวาดมอง
"งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มอยู่แล้ว ฉันยังหาเจ้าบ่าวของฉันไม่เจอเลย..." เจ้าสาวทอดถอนใจอย่างเศร้าสร้อย ร่างกายค่อยๆ ลอยขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วมาร่วงหล่นลงตรงหน้าของทุกคน

ชุดแต่งงานของเธอขาดวิ่น ประกายไฟสีแดงคล้ำปลิวว่อนออกมาจากรอยขาด ส่งกลิ่นเหม็นเน่าอันน่าสะอิดสะเอียนออกมา
ทุกคนขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ร่างกายแข็งทื่อตึงเปรี๊ยะราวกับหนังยาง
เจ้าสาวลอยไปลอยมาระหว่างพวกเขาทั้งหลาย จู่ๆ อักษรซวงสี่ใต้กลุ่มผมสีดำก็ยื่นเข้าไปใกล้จางโม่หลิน
"คุณ เห็นเจ้าบ่าวของฉันไหม?"

รูม่านตาของจางโม่หลินหดเกร็งลงอย่างกะทันหัน หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก เขาพยายามเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในร่างกาย แต่กลับไม่สามารถขยับได้แม้แต่ปลายนิ้ว
อักษรซวงสี่จ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ จึงทอดถอนใจออกมา วินาทีต่อมาก็ไปปรากฏอยู่ตรงหน้าจิงเจี้ยน
จิงเจี้ยนถึงกับหายใจหอบถี่ขึ้นมาทันที
อักษรซวงสี่อยู่ใกล้เขามาก แทบจะแนบชิดกับปลายจมูกของเขาอยู่แล้ว
"คุณ เห็นเจ้าบ่าวของฉันไหม?"

กลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งลอยเข้าไปในจมูก ใบหน้าของจิงเจี้ยนกระตุกยิกๆ อย่างไม่อาจควบคุมได้
"เฮ้อ—"
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบเช่นกัน อักษรซวงสี่ก็ทอดถอนใจอย่างหนักหน่วง แล้วเดินไปหาคนต่อไป