บทที่ 272 อักษรเตี้ยน (ไว้ทุกข์)

กระดาษเงินกระดาษทองปลิวว่อน
โคมไฟสีขาวแกว่งไกวไปมาท่ามกลางสายลมหยิน แสงสีขาวซีดสาดส่องลงมาเต็มพื้น
หุ่นกระดาษที่นั่งอยู่เต็มโต๊ะจัดเลี้ยง ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าร้องไห้ พากันส่งเสียงร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญราวกับภูตผีโหยหวน
งานมงคลสมรสแปรเปลี่ยนเป็นงานศพ
งานเลี้ยงมงคลแปรเปลี่ยนเป็นงานเลี้ยงไว้ทุกข์

"จางโม่หลิน นายพาอาจารย์เซี่ยงหนีไปเร็ว แม่นางเถี่ยคุ้มกันเขา ส่วนคนที่เหลือคอยระวังหลัง!"
ลู่เฟยกำไม้พุทราสายฟ้าฟาดไว้แน่น หันขวับกลับไปอย่างเด็ดเดี่ยว
อาจารย์เซี่ยงคือความหวังในการหาทางรอดของพวกเขา จะให้ตายไม่ได้เด็ดขาด
จางโม่หลินยัดยันต์วารีกำหนึ่งใส่มือลู่เฟย แบกอาจารย์เซี่ยงขึ้นหลัง แล้ววิ่งฝ่าไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิตพร้อมกับเถี่ยเซิ่งหลาน
จิงเจี้ยนกับขู่เติงเดินมาขนาบข้างซ้ายขวาของลู่เฟย ในมือจับอาวุธวิเศษไว้แน่น
หุ่นกระดาษสีขาวซีดจ้องเขม็งมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว
เจ้าสาวในชุดไว้ทุกข์ที่มีใบหน้าเป็นอักษรเตี้ยน (ไว้ทุกข์) หิ้วโลงศพสีดำสนิท ก้าวเดินตรงเข้ามาหาลู่เฟย
ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำลงไป ล้วนมีประกายไฟแตกกระจายออกมา

"พวกคุณยังคิดจะไปไหนกันอีก? งานศพเริ่มขึ้นแล้ว ในโลงศพจะปล่อยให้ว่างเปล่าได้ยังไง..."
หุ่นกระดาษจำนวนนับไม่ถ้วนลุกติดไฟ พุ่งเข้าใส่ทั้งสามคนพร้อมกับเปลวไฟอันร้อนระอุ
เทียนหยวนฟื้นคืนสติขึ้นมาท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัส ทั่วทั้งร่างลุกท่วมไปด้วยไฟหยิน

"อ๊าก! อ๊าก! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"
เขาราวกับมนุษย์เพลิงที่เดินโซซัดโซเซอยู่ท่ามกลางดงหุ่นกระดาษ ร้องขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงน่าเวทนา

"นักพรตเทียนหยวน!" ขู่เติงร้อนใจเป็นอย่างมาก ขอยืมยันต์วารีจากลู่เฟยมาหนึ่งแผ่น ซัดฝ่ามือวัชระใส่ฝูงหุ่นกระดาษที่อยู่หนาแน่น แล้วทุ่มเทกำลังทั้งหมดขว้างยันต์วารีไปทางเทียนหยวน
การถูกผีสิงไม่ใช่ความผิดของเทียนหยวน เขากับเทียนหยวนรู้จักกันมานาน ถือว่าเป็นเพื่อนกัน เขาทำใจไม่ได้จริงๆ ที่จะต้องทนดูอีกฝ่ายมาตายอยู่ที่นี่
ลู่เฟยกับจิงเจี้ยนอาศัยจังหวะที่ยันต์วารีช่วยคุ้มกัน ฟันหุ่นกระดาษจนแหลกเป็นชิ้นๆ ไปเป็นจำนวนมาก
น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ถึงแม้พวกเขาจะพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ยังมีหุ่นกระดาษอีกไม่น้อยหลุดรอดจากมือพวกเขาไปได้ แล้วพุ่งตรงไปหาจางโม่หลิน