บทที่ 273 ไฟแห่งความอาฆาตแค้น

จางโม่หลินยืนอยู่ตรงประตู จ้องมองแผ่นหลังของทุกคนอย่างเหม่อลอย
เบื้องหน้าก็คือทางรอด
ขอเพียงก้าวออกไปก้าวนี้ ทุกคนก็จะปลอดภัยแล้ว
โถงทางเดินทั้งโถงกลายเป็นทะเลเพลิงหยินไปแล้ว การเอาชีวิตไปเสี่ยงกับแค่สิทธิ์การเข้าเป็นสมาชิกสมาคม มันจะเสี่ยงเกินไปหน่อยไหม?
พวกเขาเชื่อใจลู่เฟยขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ?
แต่ว่า—
ท้ายที่สุด เขาก็กัดฟันกรอด ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เลือกที่จะยืนหยัดอยู่เคียงข้างพวกเขา

"ตาย—"
อาถรรพ์แดงขาวแผดเสียงแหลมสูงด้วยความอาฆาตแค้น
เปลวเพลิงที่ลุกโชนราวกับปีศาจที่บ้าคลั่ง คำรามลั่นพลางพุ่งทะลักเข้ามา
คลื่นความร้อนม้วนพัดชายเสื้อจนปลิวไสว
ลู่เฟยมีสีหน้าเคร่งขรึม กางร่มสีดำออก
คนทั้งห้าที่ยืนอยู่ตรงประตูก็ยกอาวุธวิเศษขึ้นพร้อมกัน
เทียนหยวนรีบร้อนไปหลบอยู่ข้างกายขู่เติง

ตูม—
เปลวเพลิงกลืนกินพวกเขาเข้าไปในชั่วพริบตา
คนที่ยืนมุงดูอยู่นอกประตู ถูกกระแสอากาศอันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้ตกใจจนพากันก้าวถอยหลัง
ประกายสายฟ้าเล็กๆ สว่างวาบขึ้น
ตามมาด้วยแสงเรืองรองจากดาวเจ็ดดวง แสงยันต์บนกะบองคู่ และแสงสีทองจากกระบี่เหรียญทองแดงกับมู่อวี๋
พลังทั้งหมดมารวมตัวกัน ก่อตัวเป็นช่องโหว่เล็กๆ ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชน
ลู่เฟยยืนอยู่หน้าสุด ในมือกางร่มสีดำ
เส้นผมนับไม่ถ้วนเลื้อยออกมาจากใต้ร่ม ถักทอประสานกันเป็นบาเรียสีดำ สกัดกั้นเปลวเพลิงเอาไว้
ผืนร่มสั่นเทา เส้นผมสีดำสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปเป็นหย่อมๆ
ทุกคนยืนอยู่ภายในช่องโหว่นั้น พยายามต้านทานอย่างสุดชีวิต ชายเสื้อสลายกลายเป็นเถ้าถ่านท่ามกลางเปลวไฟ

ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกกำลังจะทอแสงรุ่งอรุณ
ทว่า ช่องโหว่นั้นกลับหดเล็กลงเรื่อยๆ
เปลวไฟอันร้อนระอุค่อยๆ บีบวงล้อมเข้ามาหาคนทั้งห้า เปลวไฟแทบจะแนบชิดกับใบหน้าของเทียนหยวนอยู่แล้ว
เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่มีเรี่ยวแรงจะต้านทานเลยแม้แต่น้อย ที่ยืนหยัดมาได้จนถึงตอนนี้ก็เพราะอาศัยหลบอยู่ข้างกายขู่เติงทั้งนั้น
แต่ทุกคนก็เบียดเสียดแนบชิดกันจนไม่มีพื้นที่เหลือแล้ว
เปลวไฟคืบคลานเข้ามาใกล้ ไร้ซึ่งหนทางให้ถอยหนี
สีหน้าของเขาพลันตื่นตระหนก จู่ๆ ก็ยื่นมือออกไป ผลักขู่เติงกระเด็นออกไปนอกประตู แล้วเข้าไปแทนที่ตำแหน่งของขู่เติง

ฟ้าสางแล้ว
ที่ขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ดวงอาทิตย์ค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมา
แสงแดดสาดส่องลงมายังโลกมนุษย์
กลางคืนคือหยิน กลางวันคือหยาง
ไฟนรกอันแสนโอหัง สลายกลายเป็นความว่างเปล่าไปในชั่วพริบตาที่ดวงอาทิตย์ปรากฏขึ้นมา เหลือเพียงขี้เถ้าที่ปลิวว่อน
อาถรรพ์แดงขาวมองลู่เฟยด้วยความอาฆาตแค้นแวบหนึ่ง ก่อนจะกลายร่างเป็นอักษรซวงสี่แผ่นบางๆ ปลิวเข้าไปในโถงบันไดอันมืดมิด แล้วหายตัวไป
ที่แท้ อาถรรพ์แดงขาวนี่ก็เป็นของอัปมงคลชนิดหนึ่งเหมือนกัน!
ขี้เถ้าตกลงสู่พื้น กลายเป็นฝุ่นผง
ตึกกลับคืนสู่สภาพรกร้างและน่าสยดสยองอีกครั้ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย