บทที่ 275 โรคกระหายน้ำ

ลู่เฟยหรี่ตาลง พิจารณาก้อนเนื้อสีขาวอมเทาที่อยู่ก้นถังข้าวสาร
"ทำไมดูไปดูมา ถึงได้เหมือนกับเนื้อไท่ซุ่ยที่เคยเห็นในอารามเต๋าตอนนั้นเลยล่ะ?"
เนื้อไท่ซุ่ยสองสามชิ้นนั้นพอพ้นน้ำก็เน่าเปื่อยไปอย่างรวดเร็ว และเนื้อก้อนนี้ก็ถูกแช่อยู่ในน้ำเหมือนกัน หรือว่าจะเป็นสสารชนิดเดียวกันจริงๆ?
"ผู้อาวุโสต่ง ขอถามหน่อยว่านี่คืออะไร?" ลู่เฟยดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปิดฝากลับไปตามเดิม

"เถ้าแก่ลู่ คุณทำแบบนี้ฉันอายุสั้นพอดี! ฉันก็แค่ยายแก่ที่ทำพิธีเข้าทรงเรียกวิญญาณ จะกล้าเรียกตัวเองว่าผู้อาวุโสต่อหน้าร้านอักษรเสียของพวกคุณได้ยังไง?" แม่เฒ่าต่งรีบลุกขึ้นยืนโบกมือไม้เป็นพัลวัน
"ถ้าคุณไม่รังเกียจ เรียกฉันว่าป้าต่งเถอะ"
การเข้าทรงเรียกวิญญาณด้วยข้าวสาร เป็นวิชาอาคมพื้นบ้านชนิดหนึ่งที่คล้ายคลึงกับการเรียกวิญญาณ ร่างทรงจะเชิญวิญญาณมาประทับร่างตัวเองผ่านพิธีกรรมนี้ โดยใช้วิธีที่คล้ายกับผีเข้า เพื่อให้คนเป็นและคนตายสามารถสื่อสารกันได้
วิชาอาคมชนิดนี้มักใช้เมื่อมีคนในครอบครัวเสียชีวิต แล้วอยากรู้ว่าผู้ตายยังมีห่วงอะไรที่ยังไม่ได้ทำหรือไม่ หรือในกรณีที่บ้านช่องไม่สงบสุข มีโชคร้ายเคราะห์ร้ายตามติดตัว ก็อยากจะดูว่าตัวเองไปลบหลู่ล่วงเกินอะไรเข้าหรือเปล่า ถือเป็นอาชีพทางหยินหยางที่ช่วยปัดเป่าเคราะห์ภัยและแก้ปัญหาให้ผู้คนอาชีพหนึ่ง
และคนที่รู้วิชาเข้าทรงนี้มักจะเป็นหญิงสูงวัย ไม่ค่อยมีผู้ชายทำ เพราะผู้หญิงมีพลังหยินหนักกว่า การเรียกวิญญาณจึงประสบความสำเร็จได้ง่ายกว่า
แม่เฒ่าต่งก็คือร่างทรงที่คอยช่วยเหลือผู้คนด้วยการเข้าทรงเรียกวิญญาณแบบนี้นี่เอง
ในยุทธภพเสวียนเหมิน มีอาชีพที่หลากหลายมากมาย แต่ละอาชีพล้วนมีความสามารถเฉพาะตัวที่แตกต่างกันไป
ในสายตาของลู่เฟย คนในแวดวงเสวียนเหมินทุกคนที่คอยช่วยเหลือปัดเป่าเคราะห์ภัยให้ผู้คน ล้วนเป็นคนที่ควรค่าแก่การเคารพยกย่องทั้งสิ้น ไม่เกี่ยวว่าความสามารถจะสูงหรือต่ำ

"ตกลง ป้าต่ง!" ลู่เฟยพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม "ของสิ่งนี้ดูแปลกประหลาดมาก ตกลงมันคืออะไรกันแน่?"
"เถ้าแก่ลู่ คุณก็ไม่รู้เหรอ?"
"ดูเหมือนเนื้อไท่ซุ่ย"
แม่เฒ่าต่งลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เบิกตากว้าง "ไท่ซุ่ยจริงๆ เหรอ? ได้ยินมาว่าไท่ซุ่ยเป็นของดี แต่ไอ้ของสิ่งนี้มันประหลาดมาก มันคลานออกมาจากปากคนตายน่ะสิ!"

"คลานออกมาจากปากคนตายเหรอ?" ลู่เฟยตกใจ "ป้าต่ง ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ป้านั่งลงแล้วค่อยๆ เล่าเถอะ"
"พูดไปก็น่าสงสาร!" แม่เฒ่าต่งนั่งลงอีกครั้ง ทอดถอนใจออกมาเบาๆ
"เมื่อสองสามวันก่อน มีญาติห่างๆ ของฉันมาหาให้ช่วยเข้าทรง ลูกของพวกเขาก็ป่วยเป็นโรคประหลาดกะทันหัน เริ่มแรกก็คือบ่นว่าหิวน้ำทุกวัน ดื่มน้ำไปเท่าไหร่ก็ไม่พอ"
"จากนั้น เด็กก็ผอมลงทุกวัน จากเดิมที่เป็นเด็กหนุ่มอ้วนท้วนสมบูรณ์ เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งเดือนกลับผอมโซจนดูไม่ได้"
"เคยได้ยินแต่โรคกลัวน้ำ นั่นคือคนที่ถูกหมาบ้ากัด จนเป็นโรคพิษสุนัขบ้า แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีโรคที่กระหายน้ำขนาดนี้มาก่อน"
"ก็น้ำถังใหญ่ๆ แบบนั้นน่ะ วันนึงเด็กคนนั้นกินคนเดียวได้ตั้งเจ็ดแปดถัง!" แม่เฒ่าต่งชี้มือชี้ไม้ไปที่ตู้กดน้ำในโรงรับจำนำ

"เจ็ดแปดถังเลยเหรอ?" ลู่เฟยกับหู่จึสบตากันด้วยความตกใจ
"มันจะเว่อร์เกินไปหน่อยไหม น้ำถังนึงพวกเรากินตั้งอาทิตย์กว่าจะหมด เขากินวันละเจ็ดแปดถัง ท้องไม่แตกตายหรือไง?"
"นอกจากท้องจะไม่แตกแล้ว เขายังไม่มีแม้แต่เหงื่อสักหยด ห้องน้ำก็แทบจะไม่เข้าเลย" บนใบหน้าของแม่เฒ่าต่งก็เต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อเช่นกัน
"น้ำที่ดื่มเข้าไปในท้อง ราวกับว่ามันหายวับไปเลย ยิ่งดื่มก็ยิ่งกระหาย"
"ญาติสองผัวเมียของฉันร้อนใจแทบแย่ พาลูกไปโรงพยาบาล ก็ตรวจไม่พบความผิดปกติอะไร ก็เลยคิดว่าไปลบหลู่ล่วงเกินอะไรมาหรือเปล่า ถึงได้มาหาฉันให้ช่วยตรวจดูหน่อย"
"เด็กคนนั้นตอนเด็กๆ ฉันยังเคยอุ้มอยู่เลย เป็นเด็กดีมาก! ฉันเองก็เคยเป็นแม่คนมาก่อน ก็ต้องช่วยพวกเขาดูให้ดีๆ อยู่แล้ว!"
"แต่ที่แปลกก็คือ ฉันลองเข้าทรงดูหลายครั้งแล้ว ก็ไม่มีสิ่งสกปรกอะไรตามติดเขาเลย ฉันก็เลยแนะนำให้พวกเขารีบพาเด็กไปโรงพยาบาลใหญ่ๆ ในเมือง เผื่อจะเป็นโรคหายากอะไร จะได้ไม่ล่าช้าจนเสียการรักษา"
"น่าเสียดายที่พวกเขาเพิ่งจะหาช่องทางติดต่อโรงพยาบาลได้ กำลังจะขึ้นรถออกเดินทาง เด็กก็สิ้นใจเสียแล้ว" แม่เฒ่าต่งส่ายหน้า แววตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความเสียดาย