บทที่ 276 หัวอกคนเป็นพ่อแม่

ถ้าเด็กเคยไปที่อารามหลิงอวิ๋น และเคยกินเนื้อไท่ซุ่ยที่นั่น ก็แสดงว่าไท่ซุ่ยในถังข้าวสารกับในอารามหลิงอวิ๋นน่าจะเป็นชนิดเดียวกัน

"เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!"
แม่เฒ่าต่งชะงักไป ดวงตาเป็นประกาย เผยสีหน้ากระจ่างแจ้งขึ้นมา
"แต่พอคุณพูดแบบนี้ ฉันก็รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก ไอ้ของสิ่งนี้มันก็ออกมาจากปากเด็กไม่ใช่หรือไง? งั้นก็ต้องกินของสกปรกอะไรเข้าไปแน่ๆ เดี๋ยวฉันจะลองถามดูนะ!"

เธอล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า หรี่ตากดหน้าจอ หาเบอร์ของญาติแล้วโทรออก
"ฮัลโหล น้องชาย ทางนี้ฉันหาผู้เชี่ยวชาญมาช่วยดูเรื่องลูกของพวกเธอได้แล้วนะ... จะมาเกรงใจอะไรกัน คนกันเองทั้งนั้น..."
"ผู้เชี่ยวชาญฝากถามว่า เด็กเคยไปกินของสกปรกอะไรมาหรือเปล่า... อ้อ อ้อ อย่างนี้นี่เอง..."
"ได้ๆ เธอไม่ต้องร้อนใจนะ เดี๋ยวฉันจะลองถามเขาให้"

แม่เฒ่าต่งวางโทรศัพท์ลง มองลู่เฟยด้วยความเกรงใจเล็กน้อย
"เถ้าแก่ลู่ คุยทางโทรศัพท์ไม่กี่คำมันอธิบายไม่ค่อยชัดเจนน่ะ พวกเขาอยากจะเชิญคุณไปดูเด็กหน่อย จะรบกวนคุณเดินทางไปสักรอบได้ไหม ทั้งสองคนรอคุณอยู่ที่บ้านน่ะ"

"ไม่มีปัญหา ไปเดี๋ยวนี้เลย"
ลู่เฟยลุกขึ้นยืนอย่างกระตือรือร้น ให้หู่จึรีบเก็บของทันที