บทที่ 277 ไขกระดูกเน่าเปื่อย

"บนภูเขาเหรอ?"
ลู่เฟยเลิกคิ้วขึ้น
"ภูเขาลูกไหนล่ะ? ถ้าบนเขามีคนน้อย ก็เป็นไปได้ที่จะไปเจอของสกปรกเข้าจริงๆ"

"เหมือนจะชื่อภูเขาวั่งอวิ๋นนะ! เป็นสถานที่ท่องเที่ยว" พ่อของจื้อฮ่าวพยายามนึก "มหาวิทยาลัยของพวกเขาจัดกิจกรรมทำประโยชน์เพื่อสังคม ไปเก็บขยะที่สถานที่ท่องเที่ยวน่ะ"
"จื้อฮ่าวก็ไปด้วย แถมยังค้างคืนบนเขาหนึ่งคืน บอกว่าไปตั้งแคมป์อะไรนี่แหละกับเพื่อนร่วมชั้น"

แม่ของจื้อฮ่าวค่อยๆ เบิกตากว้าง ดูเหมือนว่าจะนึกขึ้นมาได้เช่นกัน
"ใช่! ครั้งนั้นนั่นแหละ วันที่สองเขากลับมาสีหน้าไม่ค่อยดี บอกว่าเหนื่อย ข้าวปลาไม่ยอมกิน ล้มตัวลงนอนบนเตียงก็หลับไปเลย พอตื่นมาก็บ่นว่าหิวน้ำ แล้วก็ดื่มน้ำรวดเดียวสามขวดติด"
"ฉันก็นึกว่าเขาแค่เข้าเขาแล้วเหนื่อยเกินไป... ตอนนั้นถ้าฉันเอะใจสักหน่อย รีบพาเขาไปตรวจแต่เนิ่นๆ..."
"ต้องโทษฉันเอง..."
ริมฝีปากสั่นระริก ขอบตาของแม่จื้อฮ่าวแดงก่ำ เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ร่างกายซวนเซไปมา

"น้องสะใภ้ จะไปโทษเธอได้ยังไงกัน!" แม่เฒ่าต่งรีบกุมมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้ แล้วประคองให้เธอไปนั่งที่ห้องรับแขก
"จื้อฮ่าวไปเจอของสกปรกเข้าต่างหาก ถ้าจะโทษก็ต้องโทษพวกของสกปรกที่ทำร้ายคนพวกนั้นสิ!"
"เธออย่าคิดฟุ้งซ่านไปเลย สิ่งที่พวกเราต้องทำตอนนี้คือจัดการของสกปรกนั่น ล้างแค้นให้จื้อฮ่าว เพื่อที่เขาในปรโลกจะได้รับรู้ และไปเกิดใหม่ได้อย่างสงบสุข"

"จื้อฮ่าวเขา... จะไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆ เหรอ?" แม่ของจื้อฮ่าวมองแม่เฒ่าต่งเขม็ง น้ำตาเอ่อคลอเบ้า