บทที่ 278 นักพรตน้อยขโมยของ

ลู่เฟยโยนสิ่งที่คีบด้วยกิ่งไม้ทิ้งลงบนพื้น
มันคือเศษกระดูกชิ้นเล็กมากชิ้นหนึ่ง บนพื้นผิวยังมีสสารเน่าเปื่อยที่ดูเหมือนสมองหมูติดอยู่ มีร่องรอยแหว่งวิ่นราวกับถูกกัดกร่อน

"หู่จึ นายดูสิ นี่มันกระดูกอะไร?"

"เถ้าแก่ มันแตกละเอียดเกินไป ดูไม่ออกเลย"
หู่จึหรี่ตาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า

ลู่เฟยยังคงใช้กิ่งไม้เขี่ยหาสิ่งของในสสารเน่าเปื่อยต่อไป ทยอยคีบเศษกระดูกชิ้นเล็กชิ้นน้อยออกมาได้อีกไม่น้อย แต่ทั้งหมดล้วนเน่าเปื่อยไปเกือบหมดแล้ว ไม่อาจแยกแยะได้เลยว่าเป็นกระดูกอะไร

"เถ้าแก่ เป็นไปได้ไหมว่าคนที่มาตั้งแคมป์กินเนื้อติดกระดูกเสร็จแล้วไม่ได้เก็บกวาดไปด้วย ก็เลยเอามาฝังไว้ที่นี่?" หู่จึลูบคางพลางกล่าว