บทที่ 279 ฝังศพ

ใบหน้าของนักพรตดูอ่อนเยาว์ ทว่าแววตากลับดูแก่ชราเป็นอย่างมาก
ดูทั้งแก่และหนุ่มในเวลาเดียวกัน ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก
เขาหรี่ตาลง ก้าวเดินมาที่ริมกำแพง แล้วชะโงกหน้ามองออกไป

ทว่า
หลังกำแพงกลับว่างเปล่า นอกจากวัชพืชบนพื้นที่ไหวติงเบาๆ แล้ว ก็ไม่มีอะไรเลย
"เมื่อกี้เหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมาแท้ๆ..."
นักพรตเผยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย หลังจากเงยหน้ามองไปรอบๆ ก็ปั้นหน้าขรึมใส่นักพรตน้อยทั้งหลาย
"เฝ้าประตูเรือนไว้ให้ดี ห้ามใครเข้าใกล้ลานด้านหลังเด็ดขาด! ถ้ามีความผิดพลาดอะไรเกิดขึ้น ฉันจะเอาเรื่องพวกแก!"

"รับทราบ!"
พวกนักพรตน้อยขานรับด้วยความหวาดกลัว
นักพรตเดินเข้าไปในห้องฌาน ประตูห้องปิดดังปัง

พวกนักพรตน้อยหน้าซีดเผือดสบตากัน หามถุงห่อศพสีดำเดินไปทางประตูหลังของลานกว้าง
ภายนอกกำแพง
ลู่เฟยกับหู่จึถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ประสาทสัมผัสของนักพรตประหลาดนั่นไวเกินไปแล้ว เกือบจะความแตกซะแล้ว
ตอนนี้ นักพรตนั่นเข้าไปในห้องฌานแล้ว พวกเขาก็ไม่มีวิธีเข้าไปตรวจสอบของในอ่างน้ำได้เลย

แต่ว่า—
เอี๊ยดอ๊าด
ประตูเรือนด้านข้างถูกเปิดออก
นักพรตน้อยสามคนช่วยกันหามถุงห่อศพออกมาอย่างทุลักทุเล เดินมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขา
"ตามพวกเขาไป"
ลู่เฟยกับหู่จึสบตากัน ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ ก็แอบตามไปอย่างเงียบๆ