บทที่ 280 แหวกหญ้าให้งูตื่น

ภายในอารามหลิงอวิ๋นเงียบสงัด วันนี้ดูเหมือนจะไม่มีการรับแขก
ถังข้าวสารไม่สะดวกต่อการพกพา ลู่เฟยจึงนำมันไปซ่อนไว้
หู่จึหาต้นไม้ใหญ่ในตำแหน่งที่เหมาะสมด้านนอกแล้วปีนขึ้นไป อุ้มลูกหมาตัวดำนั่งอยู่บนต้นไม้ คอยสังเกตความเคลื่อนไหวของห้องฌาน
ส่วนลู่เฟยก็แอบลอบเข้าไปในอารามอย่างเงียบๆ
เขาจงใจหลบเลี่ยงตำแหน่งของห้องฌาน แล้วค่อยๆ คลำทางไปตามทิศทางที่มีความเคลื่อนไหว
บริเวณลานด้านหน้า มีนักพรตน้อยสองคนกำลังกวาดพื้นอยู่
บนใบหน้าของทั้งสองคนไม่มีสีหน้าหวาดลนลานแบบนั้น กลับเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจและตื่นเต้น
"ตั้งใจทำงานหน่อย ถ้าอาจารย์หลิงอวิ๋นเห็นเข้า ต้องเก็บพวกเราไว้แน่ๆ"
"อยู่ที่นี่มีกินมีดื่ม แถมทุกเดือนยังมีเงินให้ใช้อีกตั้งเยอะ ดีกว่าไปเป็นกรรมกรในโรงงานตั้งเยอะ"
"พวกเราโชคดีจริงๆ ที่มาเจอคนดีๆ อย่างอาจารย์หลิงอวิ๋น! ไม่เหมือนพวกเถ้าแก่ใจดำพวกนั้น พอเห็นว่าพวกเราไม่มีพ่อไม่มีแม่ ก็สรรหาสารพัดวิธีมาขูดรีดพวกเรา"
"ข้อเสียอย่างเดียวก็คือพวกศิษย์พี่นั่นแหละ ดุซะไม่มี แถมยังชอบจิกหัวใช้พวกเราอยู่เรื่อย!"
"ทุกคนก็ไม่มีพ่อมีแม่เหมือนกันนั่นแหละ พวกเขาก็แค่มาก่อนพวกเราไม่กี่เดือนเอง"
"พยายามเข้าไว้ รอให้พวกเราได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการเมื่อไหร่ ก็ไม่ต้องมาทนรองรับอารมณ์บ้าๆ บอๆ ของพวกเขาแล้ว..."
นักพรตน้อยสองคนซุบซิบพูดคุยกัน ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างขยันขันแข็งยิ่งขึ้น
หลังจากกวาดพื้นจนสะอาดสะอ้านแล้ว ก็ไปหยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดฝุ่นตามที่ต่างๆ อย่างขยันขันแข็ง
แตกต่างจากท่าทีของนักพรตน้อยสามคนก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

'พวกเขาน่าจะเพิ่งมาใหม่ เลยยังไม่รู้ถึงความน่ากลัวภายในอารามแห่งนี้' ลู่เฟยสังเกตเห็นว่านักพรตน้อยสองคนนี้ก็อายุยังน้อยเหมือนกัน น่าจะไม่เกินยี่สิบปี
'ฟังจากความหมายในคำพูดของพวกเขา พวกเขาล้วนเป็นเด็กกำพร้า'
เมื่อนึกถึงโครงกระดูกที่เน่าเปื่อยถูกฝังอยู่ในป่า ลู่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น
'เด็กกำพร้าตายไปก็คือตายไป ไม่มีใครมาเหลียวแล... เจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นผู้นี้ จิตใจชั่วร้ายเกินไปแล้ว!'
ภายในอารามมีคนไม่มาก รวมๆ แล้วก็มีแค่นักพรตน้อยพวกนี้
โครงสร้างสถาปัตยกรรมก็เรียบง่ายมาก ด้านหน้าคือสถานที่รับรองผู้มาแสวงบุญ ตรงกลางคือที่พักของเหล่านักพรตน้อย และท้ายสุดก็คือลานด้านหลังซึ่งเป็นที่พักของเจ้าอาวาสหลิงอวิ๋น
นักพรตน้อยสามคนที่ไปฝังศพอยู่ในห้อง ทำงานของตัวเองอย่างชาชิน
พวกเขารู้ถึงความน่ากลัวของเจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นแล้ว แต่ก็ไม่สามารถจากไปได้ เห็นได้ชัดว่าถูกเจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นควบคุมด้วยวิธีบางอย่าง
หากไม่เชื่อฟัง ก็จะต้องตายด้วยสภาพร่างกายที่เน่าเปื่อยไปทั้งตัวเหมือนกับศพที่ถูกฝังในป่า

'ไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นผู้นี้ตกลงแล้วเป็นคนยังไงกันแน่...' ขณะที่ลู่เฟยกำลังครุ่นคิดอยู่
โทรศัพท์มือถือก็สั่นเบาๆ
หู่จึส่งข้อความมา "เถ้าแก่ นักพรตประหลาดนั่นออกมาจากห้องฌานแล้ว"
เร็วขนาดนี้เลย?
"ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"
ลู่เฟยค่อยๆ ล่าถอยออกมา หาจุดอับสายตาซ่อนตัว มองเห็นเจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นเดินออกมาจากลานด้านหลัง ดูเหมือนจะมีธุระอะไรต้องไปจัดการ จึงรีบร้อนเดินออกจากอารามไป

'โอกาสมาถึงแล้ว!'
เมื่อเห็นเจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นจากไป ลู่เฟยก็รีบย่องกลับไปที่ลานด้านหลังอย่างรวดเร็ว
"เถ้าแก่" ที่หน้าประตูห้องฌาน หู่จึกับลูกหมาตัวดำรออยู่ก่อนแล้ว
หู่จึล้วงลวดเหล็กเส้นเล็กๆ ออกมาเส้นหนึ่ง แหย่เข้าไปในรูกุญแจ เขี่ยไปเขี่ยมาสองสามทีก็สะเดาะกุญแจออก
"เสี่ยวเฮย แกรอดูลาดเลาอยู่หน้าประตูนะ!"
ทั้งสองคนแง้มประตูปิดไว้
ภายในห้องมืดสลัวมาก การตกแต่งดูเรียบง่าย มีเพียงเตียงไม้เก่าๆ หนึ่งหลัง และโต๊ะบูชาที่ประดิษฐานรูปปั้นเทพเจ้าซานชิงหนึ่งโต๊ะ
อ่างน้ำใบใหญ่ตั้งอยู่อย่างเงียบเชียบในมุมมืดของห้อง ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาเลย
"ระวังตัวด้วย"
เมื่อนึกถึงสภาพอันน่าเวทนาของนักพรตน้อยคนก่อนหน้านี้ ทั้งสองคนก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย
ลู่เฟยกำไม้พุทราสายฟ้าฟาดไว้แน่น ให้หู่จึเดินตามหลังเขาไป เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาอ่างน้ำใบใหญ่
อ่างน้ำสูงเกือบครึ่งตัวคน รูปร่างดูธรรมดามาก เป็นเพียงอ่างดินเผาที่พบเห็นได้ทั่วไป
เมื่อเข้าไปใกล้ หลังจากรออยู่สองวินาที เห็นว่าในอ่างไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ลู่เฟยถึงได้ก้มตัวลงเล็กน้อย มองลงไปในอ่างน้ำ
น้ำเต็มอ่างนิ่งสนิทไม่ไหวติง ราวกับกระจกสีดำบานหนึ่ง สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่ตึงเครียดของลู่เฟยและหู่จึ
หู่จึเปิดไฟฉาย
แสงสว่างสลัวๆ สาดส่องลงไปถึงก้นอ่าง
ลู่เฟยหรี่ตาลง วินาทีต่อมาก็ต้องตกใจสุดขีด

ข้างในกลับว่างเปล่า!
"ทำไมถึงไม่มีล่ะ? หรือว่าจะถูกนักพรตประหลาดนั่นเอาตัวไปแล้ว?"
"ไม่น่าใช่มั้ง!" หู่จึเบิกตากว้าง "ตอนที่นักพรตประหลาดนั่นออกมา ในมือก็ว่างเปล่านะ ไม่มีของอะไรเลย"
แล้วของในอ่างหายไปไหนล่ะ?
"แย่แล้ว หลงกลเข้าแล้ว!"
ลู่เฟยรู้สึกถึงลางไม่ดีทันที รีบดึงหู่จึให้หนีออกมา