บทที่ 281 นักพรตปีศาจ

นักพรตน้อยทั้งสามคนหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
หู่จึพอได้ยินคำว่า 'กินคน' สีหน้าก็แทบจะเก็บอาการไม่อยู่

"พวกเราล้วนถูกอาจารย์หลอกมาทั้งนั้น ภายนอกเขาดูเป็นคนดีมาก รับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อมีแม่อย่างพวกเรา แต่ความจริงแล้ว เขาเลี้ยงพวกเราไว้เหมือนหมูต่างหาก"
"ให้พวกเรากินดีอยู่ดี แถมยังให้ดื่มยาจีนบำรุงร่างกาย พอเลี้ยงจนได้ที่ ก็จะลากไปเชือดที่เขาหลังทีละคน"
"คนที่ตามเขาไปที่เขาหลังไม่เคยได้กลับมาเลย มีอยู่ครั้งนึงพวกเราแอบตามไป ก็เห็นเขา... เขากำลังกัดกินเนื้อบนตัวของศิษย์พี่สาม..."

นักพรตน้อยพูดต่อไปไม่ไหว
ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด
ในยุคข้าวยากหมากแพงอาจจะมีปรากฏการณ์คนกินคน แต่นั่นก็เกิดจากสภาพแวดล้อมที่บีบบังคับ ชีวิตในอารามเต๋าอุดมสมบูรณ์ แต่นักพรตนั่นกลับเลี้ยงนักพรตน้อยราวกับหมู ถึงเวลาก็จับกินทีละคน นี่มันยังใช่คนอยู่อีกเหรอ?

หู่จึตัวสั่นสะท้านพลางถาม "ทำไมต้องกินคนด้วย หรือว่าเขาเป็นปีศาจ?"

"ไม่รู้สิ..." พวกนักพรตน้อยส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว "แต่พวกเราสังเกตเห็นว่า พอเขากินคนแล้ว เขาจะดูหนุ่มขึ้น"