บทที่ 282 สวรรค์มีตา

ท้องฟ้ามืดมิด ยามราตรีมาเยือน
ภายในอารามหลิงอวิ๋นมีแสงไฟสลัวๆ สว่างขึ้นมาหลายดวง ดูมืดมิดและเงียบสงัด
พวกนักพรตน้อยทานอาหารเย็นเสร็จตามเวลาที่อาจารย์กำหนด แล้วก็กลับเข้าห้องไปนอน

"ขาหมูพะโล้วันนี้อร่อยมากเลย! ฉันยังไม่เคยตระเวนกินขาหมูพะโล้จนจุกขนาดนี้มาก่อนเลย"
"ดูนายทำหน้าเข้าสิ! ของกินแค่นี้มันจะไปเท่าไหร่งั้นเชียว ยาจีนตุ๋นที่อาจารย์ให้พวกเรากินล้วนแต่เป็นยาสมุนไพรล้ำค่าทั้งนั้น นี่ต่างหากที่ล้ำค่าที่สุด มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้"
"ยาจีนตุ๋นมันขมนิดหน่อย แต่อาจารย์บอกว่า ขอแค่พวกเราปรับสภาพร่างกายให้ดี ก็จะสามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างถาวรแล้ว"
"อาจารย์ดีกับพวกเราจริงๆ! ฉันจะต้องตั้งใจบำเพ็ญเพียรตามอาจารย์ ต่อไปจะได้ตอบแทนบุญคุณท่าน..."

นักพรตน้อยที่มาใหม่เดาะลิ้น นึกทบทวนถึงรสชาติอาหารเย็นอันแสนอร่อย พอพูดถึงอาจารย์ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเลื่อมใสและซาบซึ้งใจ
แต่นักพรตน้อยอีกสามคนกลับไม่พูดอะไรเลย เอาแต่มองดูท่าทางไร้เดียงสาของอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ซับซ้อน
มีคนหนึ่งในกลุ่มอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกเพื่อนห้ามไว้
คืนนี้ไม่ควรทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย

ใครจะไปรู้ว่า ก่อนเข้าห้อง นักพรตน้อยที่มาใหม่กลับบิดตัวไปมาแล้วเรียกพวกเขาไว้ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเอาอกเอาใจ
"ศิษย์พี่ทั้งสาม คืนนี้พวกเราขอไปนอนห้องเดียวกับพวกพี่ได้ไหม?"
"ในอารามตอนกลางคืนมันมืดมาก บางทีข้างนอกก็มีเสียงแปลกๆ พวกเรากลัวนิดหน่อย..."

ทั้งสามคนสบตากัน ก่อนจะปฏิเสธอย่างเย็นชา
"ไม่ได้!"
"กลัวก็ปิดประตูห้องตัวเองให้สนิทซะ!"