บทที่ 283 หัวใจในก้อนเนื้อ

บ้านคนตายมืดสลัวและชื้นแฉะ
แสงเทียนบนกำแพงส่ายไหวเบาๆ
ตะเกียบไขว้กันถูกหนีบไว้ระหว่างนิ้วมือสีขาวอมเทา เห็ดหลินจือเนื้อที่กลายร่างเป็นคนโดยสมบูรณ์ ก้าวขาทั้งสองข้างเดินเตาะแตะไปมา
แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเหมือนคนมากแล้ว แต่การเคลื่อนไหวของมันก็ยังคงงุ่มง่ามมาก
ทิศทางที่เดินไป เห็นได้ชัดว่ามุ่งตรงมาที่ตู้
รอยยิ้มอันแสนแปลกประหลาดนั้น ภายใต้แสงไฟสลัวชวนให้รู้สึกสยดสยองอย่างบอกไม่ถูก

"เถ้าแก่ ไอ้ของสิ่งนั้นมันเจอพวกเราแล้วใช่ไหม?" ขนบนตัวหู่จึลุกซู่ไปหมด
"น่าจะใช่"
ลู่เฟยเดินออกมาจากหลังตู้ตรงๆ

"มันถือตะเกียบหมายความว่ายังไง คงไม่ได้หิวหรอกนะ?" หู่จึกลืนน้ำลายลงคอ ชักดาบใหญ่หัวผีออกมา
"รอมันเดินเข้ามา ลองถามมันดูก็รู้แล้ว"
ลู่เฟยไพล่ไม้พุทราสายฟ้าฟาดไว้ด้านหลัง สีหน้าสงบนิ่ง

เห็ดหลินจือเนื้อรูปร่างคนเดินโซเซเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ดวงตาที่กลวงโบ๋จ้องเขม็งมาที่ลู่เฟย อ้าปากกว้างจนแทบจะฉีกถึงใบหู
ตะเกียบยาวๆ สองข้าง พุ่งตรงเข้ามาเสียบลู่เฟย

"เถ้าแก่ ระวัง!" หู่จึตกใจมาก
ไม่ใช่ว่าพลังโจมตีของไอ้ของสิ่งนี้มันร้ายกาจอะไรนักหนาหรอก แต่เป็นเพราะรูปร่างหน้าตาของมันดูน่ากลัวเกินไปต่างหาก
เขากวัดแกว่งดาบใหญ่ ปัดตะเกียบกระเด็นไปในทันที
ร่างกายของเห็ดหลินจือเนื้อหยุดไม่ทัน อ้าปากที่ดำมืดราวกับหลุมดำกระโจนเข้าใส่ทั้งสองคน