บทที่ 284 สารหล่อเลี้ยงที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่า

พอเทียนดับลง
ภายในบ้านคนตายก็มืดสลัวลงอย่างเห็นได้ชัด
"เถ้าแก่ ไอ้ของสิ่งนั้นมันหนีไปแล้ว!" หู่จึลนลานเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงเกิดเรื่องพลิกผันขึ้นมาได้

"อย่าลนลาน!"
ลู่เฟยจับลูกหมาตัวดำใส่ลงในกระเป๋าเป้ วิ่งตรงไปที่บ่อน้ำ แล้วหยิบแส้ปราบผีออกมา
เขาสัมผัสได้ว่าในบ้านคนตายมีกลิ่นอายอันตรายเพิ่มขึ้นมาสายหนึ่ง
ต้องเป็นนักพรตปีศาจนั่นมาแล้วแน่ๆ!
ไม่รู้ว่าพวกนักพรตน้อยจะเป็นยังไงกันบ้าง แต่ไม่ว่ายังไง ก็ต้องทำลายเห็ดหลินจือเนื้อทิ้งก่อนที่นักพรตปีศาจนั่นจะลงมือให้ได้

"เอาใหม่!"
ไฟฉายสาดส่องลงไปในบ่อน้ำที่มืดมิด ลู่เฟยก็พบก้อนเนื้อที่หดตัวกลมเกาะอยู่ก้นบ่ออย่างรวดเร็ว
แส้ยาวตวัดออกไป รัดก้อนเนื้อนั้นไว้แน่น แล้วออกแรงลากมันขึ้นมา
"หู่จึ นายตั้งใจผ่าของอัปมงคลชิ้นนี้ซะ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง"
ลู่เฟยวางไฟฉายไว้ข้างๆ เพื่อให้แสงสว่าง บังตัวหู่จึไว้ด้านหลัง แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

"รับทราบ!"
หู่จึรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาอวดเก่ง การเชื่อฟังการจัดแจงของเถ้าแก่คือทางเลือกที่ดีที่สุด เขารีบหยิบไฟแช็กออกมา ลนที่คมดาบทันที
ท่ามกลางก้อนเนื้อที่เปียกชุ่ม มีหนวดหลายเส้นยื่นออกมา เกาะขอบบ่อน้ำไว้ พยายามจะมุดหนีลงไปในน้ำ
บาดแผลที่ถูกหู่จึหั่นไว้ก่อนหน้านี้สมานตัวกันแล้ว
หู่จึทำได้เพียงเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

"โฮ่ง!"
ลูกหมาตัวดำที่โผล่หัวออกมาจากกระเป๋าเป้ เห่าขึ้นมากะทันหัน
ลู่เฟยหันขวับไปมองทันที แววตาคมกริบ
ที่บริเวณประตูบ้านคนตาย มีเงาร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
ที่แท้ก็คือเจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นนั่นเอง!
เขาอุ้มแส้ปัดไว้ สอดมือทั้งสองข้างซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ไร้ซึ่งรอยเหี่ยวย่นนั้นดูอึมครึมเป็นพิเศษ ดวงตาที่แก่ชราจ้องมองลู่เฟยอย่างเย็นชา