บทที่ 285 เปลี่ยนของวิเศษของแกให้กลายเป็นของฉัน

บ้านคนตายอันมืดสลัว
เห็ดหลินจือเลือดเนื้อขยุกขยิกอยู่บนพื้นที่ชื้นแฉะเบาๆ หลังจากถูกสายฟ้าฟาดไปหลายครั้ง เนื้อสีขาวอมเทาก็เริ่มโปร่งใสจนแทบจะมองทะลุได้
ตรงกลางก้อนเนื้อ หัวใจสีแดงก้อนนั้นกำลังไหลเวียนไปมาด้วยความตื่นตระหนก
เจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นจ้องมองลู่เฟยเขม็ง ในดวงตาที่เย็นเยียบทอประกายเย็นชา สีหน้าแฝงไปด้วยความอิจฉาริษยาอย่างรุนแรง

"มีของดีๆ เยอะขนาดนี้ แกคงจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรประเภทที่มีครอบครัวมีภูมิหลังคอยหนุนหลังสินะ?"
"มิน่าล่ะ อายุยังน้อยแท้ๆ ถึงได้มีพลังเวทที่ไม่ธรรมดาขนาดนี้"
"ฉันล่ะเกลียดคนแบบพวกแกที่สุดเลย!"
"ตอนนั้น เพียงเพราะฉันไม่มีอำนาจไม่มีภูมิหลัง ก็เลยไม่มีใครยอมสอนวิชาที่แท้จริงให้ฉันเลย จนต้องตกอับมาอยู่ที่อารามเล็กๆ ซอมซ่อแห่งนี้ ใช้ชีวิตไปวันๆ"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างเย็นชา แล้วกลับมาเผยรอยยิ้มอีกครั้ง
"แต่ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว คนอย่างพวกแกก็คือสารหล่อเลี้ยงของฉันนั่นแหละ!"
"ขอแค่เปลี่ยนของวิเศษของพวกแกให้กลายเป็นของฉันให้หมด เส้นทางการบำเพ็ญเพียรของฉันก็จะยิ่งก้าวไปได้ไกลขึ้น! การฝืนลิขิตสวรรค์เปลี่ยนชะตาชีวิต ฉันใกล้จะทำสำเร็จแล้ว"
"ฮะฮะฮะ!"

หลังจากหัวเราะลั่นอยู่หลายเสียง แส้ปัดในมือของเขาก็ฟาดเข้าใส่ลู่เฟยอย่างรุนแรงด้วยท่วงท่าที่ดุดัน
ภายในแส้ปัด มีแสงสีแดงคล้ำสว่างวาบ
ลู่เฟยรู้ดีว่านักพรตปีศาจนี่มันแปลกประหลาด จึงไม่คิดจะปะทะด้วยตรงๆ
ในขณะที่เบี่ยงตัวหลบ เขาก็เปลี่ยนจากไม้พุทราสายฟ้าฟาดเป็นแส้ปราบผี แส้ยาวปะทะเข้ากับแส้ปัด
เจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นพลิกข้อมือ แส้ปัดม้วนตัว รัดแส้ปราบผีเอาไว้แน่น
แสงสีแดงอันแสนแปลกประหลาดแล่นพล่านไปตามแส้ พุ่งตรงเข้ามาหาลู่เฟย

ลู่เฟยมีสีหน้าสงบนิ่ง
มือซ้ายถ่ายทอดพลังเวท ใช้ไม้พุทราสายฟ้าฟาดเข้าปะทะ
ตูม!
ประกายสายฟ้าปะทะเข้ากับแสงสีแดง เกิดเสียงระเบิดในอากาศดังสนั่นบาดแก้วหู
ลู่เฟยกับเจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นต่างก็ก้าวถอยหลังไปคนละหลายก้าว
ปลายแส้ปัดเปลี่ยนเป็นสีดำเล็กน้อย เจ้าอาวาสหลิงอวิ๋นเผยรอยยิ้มละโมบออกมา