บทที่ 318 ห้ามวิ่งเพ่นพ่าน ห้ามมองส่งเดช

ท้องฟ้ามืดมิด เทือกเขาเงียบสงัด
หมู่บ้านปาหลงกลับคึกคักอย่างหาได้ยาก
ซวนจึจัดการให้คนฆ่าไก่เป็ดห่านเพิ่ม ทำอาหารพื้นบ้านแสนอร่อยสองโต๊ะใหญ่ เพื่อต้อนรับแขกผู้มีเกียรติจากในเมืองเหล่านี้

"เสี่ยวเฮย มานี่"
ลู่เฟยคีบเนื้อชิ้นใหญ่โยนให้เสี่ยวเฮย เพื่อเป็นรางวัลที่มันรอเขาอยู่ในหมู่บ้านอย่างว่าง่าย
รสชาติอาหารมื้อนี้แม้จะสู้มื้อที่กินที่บ้านของจ้าวเฟิ่งชุนไม่ได้ แต่วัตถุดิบก็สดสะอาด ให้รสชาติไปอีกแบบ
ผู้เฒ่าเฮ่อจ่ายเงินอย่างใจป้ำ ซวนจึก็จัดการเรื่องต่างๆ ได้อย่างรวดเร็วและรอบคอบ

ชายชราฉินไม่ได้ช่างเอาใจเหมือนเขา ระหว่างมื้ออาหารเอาแต่กินข้าวและดื่มเหล้าอย่างเงียบขรึม ไม่ได้พยายามตีสนิทกับแขกผู้มีเกียรติเลย
"กระดองเต่าชิ้นนั้นดูมีอายุเก่าแก่ทีเดียว ฉันดูแล้วชายชราฉินนั่นไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาๆ หรอก" ต้วนเทียนขุยกดเสียงต่ำ
"ในชนบท การที่หมู่บ้านหนึ่งจะมีซินแสทำนายทายทักประจำหมู่บ้าน มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง? ถ้าเขาเป็นคนที่ไม่มีความสามารถอะไร ฉันคงไม่วางใจให้เขาเป็นคนนำทางพวกเราในวันพรุ่งนี้หรอกนะ"

เฮ่ออวิ๋นซงไม่ได้ใส่ใจ ทอดสายตามองไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ในแววตาปรากฏร่องรอยความรู้สึกที่ซับซ้อนออกมา
"จื้อเซิ่งเด็กคนนั้นรู้ความมาตั้งแต่เด็ก ฉันติดค้างเขามากเกินไป หวังว่าการเดินทางในครั้งนี้จะไม่เสียเที่ยวเปล่า..."
"เฒ่าเฮ่อ ฉันต้องเตือนนายหน่อยนะ" ต้วนเทียนขุยมีสีหน้ากังวล "ยิ่งคาดหวังมากก็ยิ่งผิดหวังมาก ถึงยังไงไม้เชื่อมกระดูกลมหายใจมังกรก็เป็นของอัปมงคลในตำนาน แม้แต่สหายตัวน้อยลู่ก็ยังไม่กล้ายืนยันเลยว่ามันมีอยู่จริง ถ้าหาไม่เจอ นายก็อย่าดันทุรังไปเลยนะ"

"ฉันเข้าใจ"
เฮ่ออวิ๋นซงถอนหายใจ ดึงสายตากลับมา
"ถ้าหาไม้เชื่อมกระดูกลมหายใจมังกรไม่เจอ ฉันก็ค่อยหาวิธีอื่นชดเชยให้เขาก็แล้วกัน..."
กินอิ่มดื่มหนำ