บทที่ 319 นักล่าสมบัติลี้ลับ

มิน่าล่ะคนหมู่บ้านปาหลงถึงได้เกลียดชังชายบ้าแก่คนนั้นนัก เอะอะก็ทุบตีเตะต่อยเขา
ลู่เฟยกับต้วนหลิงเยว่สบตากัน แล้วส่ายหน้า
นี่สินะที่เขาว่า คนน่าสงสาร ย่อมมีส่วนที่น่ารังเกียจ?

"แล้วทำไมเขาถึงต้องเที่ยวกระหายน้ำไปขอคนอื่นดื่มไปทั่วล่ะ?" ต้วนหลิงเยว่ถามต่อ
"ใครจะไปรู้ล่ะ? น้ำท่วมครั้งนั้นหมู่บ้านเรามีคนตายไปตั้งสิบกว่าคน ถ้าไม่เห็นแก่ที่เขาก็เป็นหนึ่งชีวิต ป่านนี้คงถูกตีตายไปนานแล้ว!"
ชายชราฉินหันกลับมามองทุกคนแวบหนึ่ง
"ฉันขอเตือนพวกคุณว่าอย่าไปสงสารเขาให้มากนัก ไปล่วงเกินเทพมังกร พวกคุณก็จะพลอยซวยไปด้วย!"

ต้วนหลิงเยว่ยังอยากจะถามอะไรอีก แต่ก็ถูกปู่ของเธอดึงตัวกลับไป
"เอาล่ะ หลิงเยว่ พวกเรามาช่วยคุณปู่เฮ่อหาของนะ เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องก็อย่าไปถามส่งเดชเลย"
ต้วนหลิงเยว่ร้องอ้อรับคำเสียงเบา
ลู่เฟยยังคงรู้สึกว่าชายบ้าแก่คนนั้นแปลกๆ อยู่ดี แต่เมื่อเห็นว่าเฮ่ออวิ๋นซงจดจ่ออยู่กับการตามหาไม้เชื่อมกระดูกลมหายใจมังกร ไม่มีกะจิตกะใจจะไปเสียเวลากับเรื่องอื่น จึงไม่ได้ถามอะไรให้มากความอีก

"เข้าใจแล้วลุง พวกเราจะระวังตัว"
หลังจากขานรับ ลู่เฟยก็เดินตามขบวนและมุ่งสมาธิไปที่การเดินทาง
"ถ้าอยากจะกลับมาให้ทันก่อนฟ้ามืด ก็ต้องรีบทำเวลา ราชันย์มังกรไม่ชอบให้ใครมารบกวนตอนฟ้ามืด คนหมู่บ้านเราไม่เคยค้างคืนในภูเขาเลยนะ!"
ชายชราฉินเดินนำทุกคน ลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ในภูเขาอย่างคุ้นชิน
ทั้งปีนป่ายขึ้นเนิน ลงเขาข้ามลำธาร ด้วยฝีเท้าที่รวดเร็ว

ลู่เฟยกับจิงเจี้ยน รวมไปถึงบอดี้การ์ดเหล่านั้นยังไม่เท่าไหร่ แต่ก็ลำบากเฮ่ออวิ๋นซงกับต้วนเทียนขุยที่เป็นชายชราสองคน แล้วก็ต้วนหลิงเยว่ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม
ต้วนเทียนขุยในตอนแรกยังคอยสังเกตฮวงจุ้ยตามรายทางอยู่บ้าง แต่ค่อยๆ ก็ไม่เหลือสมาธิจะไปสนใจแล้ว ในปากเหลือเพียงเสียงหอบหายใจ
"ลุงฉิน ขอหยุดพักสักเดี๋ยวได้ไหม?" ลู่เฟยเห็นว่าทั้งสองคนเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว จึงรีบจ้ำอ้าวเข้าไปเรียกชายชราฉินไว้
"ที่นี่คือหุบเขามังกรหมอบ น้ำเยอะแมลงก็เยอะ ไม่เหมาะจะพักผ่อนหรอก อดทนอีกนิดเถอะ ข้างหน้าไม่ไกลมีที่สะอาดๆ อยู่"