บทที่ 320 คางคกโคลน

หายไปคนหนึ่ง?
ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทุกคนก็ยังอยู่ดีๆ ตรงนี้นี่นา!
ใครหายไป?
ลู่เฟยรีบนับจำนวนคนทันที
เขากับจิงเจี้ยน ชายชราเฮ่ออวิ๋นซงกับต้วนเทียนขุย และต้วนหลิงเยว่ก็ยังอยู่ จากนั้นก็บอดี้การ์ด...

"ไม่ถูก! บอดี้การ์ดหายไปคนนึง!" ลู่เฟยเบิกตากว้าง
ทุกคนตกใจ
"เมื่อกี้ทุกคนก็เห็นๆ อยู่ว่าเดินมาด้วยกัน ทำไมจู่ๆ ถึงหายไปคนนึงล่ะ?" จิงเจี้ยนขมวดคิ้ว มองซ้ายมองขวา "หรือว่ามีสิ่งอัปมงคลมา..."
เฮ่ออวิ๋นซงรีบพูด "รีบหาเร็วเข้า อย่าให้คนหายไปได้..."
"อย่าขยับส่งเดชนะ!" ชายชราฉินกลับตะโกนขึ้นมา บนใบหน้าที่เหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความตึงเครียด "พวกคุณอย่าขยับส่งเดชเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้นจะเป็นรายต่อไป!"

"ลุงฉิน เกิดอะไรขึ้น?" ลู่เฟยมองไปทางชายชราฉิน
"เดี๋ยวค่อยคุยกัน ไม่อย่างนั้นจะไม่ทันการ!"
ชายชราฉินโบกมือที่หยาบกร้าน ไม่มีเวลาตอบคำถาม หยิบไม้กระบองเล็กๆ ออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง เคาะไปตามพื้นดิน แล้วก้าวเดินอย่างระมัดระวัง
เมื่อเดินไปถึงท้ายขบวนอย่างรวดเร็ว เขาก็นั่งยองๆ ลงกะทันหัน ขุดคุ้ยดินโคลนที่เปียกลื่นออกเล็กน้อย ดวงตาก็เป็นประกาย
"เจอแล้ว!"

จากนั้น เขาก็สอดมือที่ใหญ่โตเข้าไปในดินที่เปียกชื้น แล้วออกแรงดึงมนุษย์โคลนคนหนึ่งออกมา
ดูจากรูปร่างที่สูงใหญ่ มนุษย์โคลนคนนี้ก็คือบอดี้การ์ดนั่นเอง
"แรงเยอะมาก!" จิงเจี้ยนเดาะลิ้น
นักล่าสมบัติลี้ลับเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ ตามหาสมบัติ ก็ต้องพึ่งพาพละกำลังจากสองมือนี่แหละ
บอดี้การ์ดถูกโคลนพอกไปทั้งตัว แม้แต่ปากและจมูกก็ถูกปิดสนิท ชายชราฉินใช้แขนเสื้อของตัวเองเช็ดหน้าให้เขา เขาถึงได้สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ได้

จากนั้น ก็ลุกขึ้นนั่งกุมคอไอค่อกแค่กด้วยความทรมาน แล้วคายก้อนโคลนออกมาสองสามก้อน
คนพอตกลงไปในโคลน ก็ไม่สามารถดิ้นรนอะไรได้เลย แถมยังร้องไม่ออกอีกต่างหาก
โชคดีที่ชายชราฉินพบเข้าทันเวลา
ถ้าช้าไปอีกนิด บอดี้การ์ดคนนี้ก็คงตายอย่างไม่รู้ตัวไปแล้ว
เฮ่ออวิ๋นซงเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากด้วยความหวาดผวา