บทที่ 321 หินที่กำลังขยับ

"ยังมีทางอื่นอีกเหรอ?" ลู่เฟยประหลาดใจ
"มีก็มีอยู่หรอก แต่ทางสายนั้นยิ่งเดินลำบากกว่าเดิม... เทพมังกรอยากจะดูความจริงใจของพวกคุณน่ะสิ!" ชายชราฉินเก็บกระดองเต่า
"ถ้าพวกคุณผ่านทางสายนั้นไปได้ ก็จะสามารถเข้าไปในถ้ำมังกรตกสวรรค์เพื่อหาของที่พวกคุณต้องการได้"
"ถ้าผ่านไปไม่ได้... ก็อย่าฝืน พยายามรักษาชีวิตเอาไว้ให้ได้ รู้ว่ายากก็ให้ถอย พวกคุณไหว้เทพมังกรแล้ว เทพมังกรจะไม่ทำร้ายจนถึงขั้นเอาชีวิตหรอก"

พูดจบ เขาก็หันไปมองเฮ่ออวิ๋นซง
"ผู้เฒ่า จะกลับ หรือจะไปอีกทาง พวกคุณเลือกเอาเองก็แล้วกัน"
เฮ่ออวิ๋นซงขมวดคิ้ว ถามด้วยความไม่เข้าใจ "ในเมื่อทางอีกสายเดินลำบากกว่าเดิม พวกเรายังมีทางเลือกอีกเหรอ?"
"ไม่เหมือนกัน ทางสายนั้นไม่มีคางคกโคลน ไม่ถึงขั้นก้าวเดินไม่ได้ แต่สิ่งอัปมงคลลี้ลับอย่างอื่นจะมีเยอะกว่ามาก" ชายชราฉินอธิบาย

"มีสิ่งอัปมงคลอะไรบ้างล่ะ?"
"ทางสายนั้นต้องลุยน้ำ แค่เจอพรายน้ำกับปลิงดูดเลือดก็พอจะทำให้พวกคุณรับมือกันอ้วกแตกแล้ว ส่วนอย่างอื่นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่กล้าเดินไปทางสายนั้นหรอก"
ชายชราฉินส่ายหน้า ทอดสายตามองไปยังที่ไกลๆ ที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกเมฆ แววตาเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง
สีหน้าของเฮ่ออวิ๋นซงดูย่ำแย่ลงทันตา หันไปมองลู่เฟยอย่างลังเล "สหายตัวน้อยลู่ เธอมีความเห็นว่ายังไง?"

"ฉันมาช่วยผู้เฒ่าเฮ่อหาของ ทุกอย่างก็แล้วแต่ผู้เฒ่าเฮ่อจะจัดการเลย" ลู่เฟยตอบ
อุตส่าห์เกณฑ์คนมาซะใหญ่โตขนาดนี้แล้ว เขายังอยากจะหาของวิเศษให้กับไม้สายฟ้าฟาดอีก ถ้าต้องกลับไปมือเปล่า อย่าว่าแต่เฮ่ออวิ๋นซงเลย ตัวเขาเองก็ไม่ยินยอมเหมือนกัน
เฮ่ออวิ๋นซงครุ่นคิดอยู่นาน กัดฟันกล่าวว่า "เอาอย่างนี้ คนอื่นๆ คุ้มกันเฒ่าต้วนกับเสี่ยวหลิงเยว่กลับไป ส่วนฉันกับสหายตัวน้อยลู่สองคนจะไปลองเสี่ยงดวงที่ทางสายนั้นดู"
"เฒ่าเฮ่อ นายจะไปเสี่ยงอันตรายทำไมกัน?" ต้วนเทียนขุยรีบเกลี้ยกล่อม "จื้อเซิ่งเป็นเด็กดี เขาไม่โทษนายหรอก"
"ก็เพราะเขาเป็นเด็กดี ฉันถึงต้องชดเชยให้เขายังไงล่ะ"

เฮ่ออวิ๋นซงถอนหายใจยาว
"พ่อของเขาเพื่อช่วยฉันทดลองยา จนต้องถูกพิษตาย เดิมทีฉันก็ติดค้างเขาอยู่แล้ว เขาเพื่อช่วยชีวิตฉัน แขนก็ขาดไปข้างนึง ขาก็พิการ เดิมทีกำหนดวันแต่งงานไว้แล้ว คู่หมั้นพอเห็นเขามีสภาพแบบนั้น ก็ใจดำถอนหมั้น..."
"ฉันติดค้างเขามากเหลือเกิน ถ้าไม่ฉวยโอกาสตอนที่กระดูกแก่ๆ นี้ยังพอแข็งแรงทำอะไรเพื่อเขาบ้าง ต่อไปพอลงไปปรโลก ฉันจะเอาหน้าไปสู้พ่อของเขาได้ยังไง?"
ต้วนเทียนขุยหันมองเพื่อนเก่า รู้ว่าเขาตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว จึงกล่าวว่า "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะไปเป็นเพื่อนนายเอง!"