บทที่ 322 ช่องเขาเส้นด้าย

กลิ่นของผงยาจางหายไปอย่างรวดเร็ว แอ่งน้ำกลับมาใสสะอาดอีกครั้ง
ปลิงพวกนั้นขดตัวเป็นก้อน หมอบนิ่งอยู่ก้นแอ่งน้ำ ปะปนอยู่กับก้อนหิน
มองไม่ออกเลยว่าอันไหนคือก้อนหินจริงๆ อันไหนคือปลิง
พอทั้งสี่คนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้พวกตนเพิ่งจะเดินผ่านแอ่งน้ำแบบนี้มาตั้งหลายแอ่ง ขนก็ลุกซู่ขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"เลือด? จะไปหาเลือดมาจากไหนล่ะ?"
"ก็ต้องสละของพวกเรานิดหน่อยน่ะสิ" ลู่เฟยหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาจากกระเป๋าเป้ห่อหนึ่ง จากนั้นก็ใช้มีดสั้นกรีดปลายนิ้วชี้ซ้าย บีบเลือดสดๆ ออกมาป้ายลงบนทิชชู่
จากนั้น ก็ให้จิงเจี้ยนทำตาม
"เลือดแค่นี้ จะไปพอยาไส้ไอ้พวกนั้นเหรอ?" จิงเจี้ยนขมวดคิ้ว ออกแรงบีบนิ้วมือ พยายามเค้นเลือดออกมาให้ได้มากที่สุด

"เพราะงั้น พวกเราถึงต้องทำเวลาให้เร็วไง!"
ลู่เฟยยัดทิชชู่ที่ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ ใส่ลงไปในขวดน้ำแร่ แล้วเจาะรูเล็กๆ บนขวดสองสามรู
สุดท้าย เขาก็ยื่นมือไปตบไหล่บอดี้การ์ดที่หน้าซีดเผือด
"พี่ชาย รบกวนนายแบกผู้เฒ่าเฮ่อทีนะ พอปลิงถูกล่อออกไป พวกเราก็จะวิ่งข้ามไปทันที!"

"ได้ ได้"
บอดี้การ์ดกลืนน้ำลายลงคอ ย่อตัวลงแบกเฮ่ออวิ๋นซงขึ้นหลัง
"ลำบากพวกนายแล้วนะ!" เฮ่ออวิ๋นซงกล่าว
"เตรียมตัว!"

ลู่เฟยโยนขวดน้ำแร่ไปที่อีกฝั่งของแอ่งน้ำ
ซ่าๆๆ!
ทันทีที่ขวดตกน้ำ เลือดสดๆ ก็กระจายตัวออก ปลิงตัวเขื่องพวกนั้นถูกดึงดูดในทันที ยืดลำตัวยาวออก พากันแย่งชิงกรูกันเข้าไปหา
"วิ่งเร็ว!"