บทที่ 323 คอยาว

ลู่เฟยและจิงเจี้ยนกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
เฮ่ออวิ๋นซงและบอดี้การ์ดยืนอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน บอดี้การ์ดมีใบหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่เฮ่ออวิ๋นซงยังถือว่าใจเย็นอยู่
ก้อนขนปุกปุยกลุ่มแล้วกลุ่มเล่ามุดขึ้นมาจากแอ่งน้ำ อาศัยความมืดมิดเป็นเกราะกำบัง ค่อยๆ คืบคลานเข้าใกล้พวกเขาทั้งสี่คน
ไอเย็นยะเยือกค่อยๆ รุกคืบเข้ามา

"มาแล้ว!"
ในแสงไฟฉายที่สาดส่องไปไม่ถึง มีเงาดำหลายสายวูบผ่านไป
ลู่เฟยกับจิงเจี้ยนสบตากัน แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น
เงาขนปุกปุยเหล่านั้นปีนป่ายผ่านความมืดมิดไปอย่างปราดเปรียว สองเท้าห้อยโหนอยู่บนผนังภูเขา กรงเล็บสีดำสนิทตะปบเข้าที่หลังคอของทั้งสองคน

ฟึ่บ!
มือของจิงเจี้ยนรวดเร็วดุจสายฟ้า
กระบี่เจ็ดดาวส่องประกายเย็นเยียบท่ามกลางความมืดมิด ฟันกรงเล็บของสิ่งนั้นจนขาดสะบั้นโดยตรง
กรงเล็บร่วงหล่นลงพื้น ก็กลายสภาพเป็นแอ่งน้ำสีดำทันที
เงาดำนั้นแผดเสียงร้องแหลมเล็กอย่างน่าสมเพช แล้วกระโดดกลับลงไปในแอ่งน้ำ

ในเวลาเดียวกัน
ไม้พุทราสายฟ้าฟาดในมือของลู่เฟย ก็ฟาดหัวสีดำสนิทจนแตกกระจายไปหนึ่งหัวเช่นกัน
เงาดำขนปุกปุยทั้งร่างนั้นกลายสภาพเป็นน้ำสีดำสนิท ภายในน้ำมีขนของสัตว์ปะปนอยู่ด้วย
"พวกของสกปรกพวกนี้น่าจะเป็นพรายน้ำที่ลุงฉินพูดถึง!" ลู่เฟยหรี่ตาลง มองเห็นหัวที่เต็มไปด้วยขนปุกปุยทีละหัวท่ามกลางความมืดมิด

"พรายน้ำพวกนี้รับมือได้ง่ายกว่าไอ้พวกก่อนหน้านี้เยอะเลย โผล่มาตัวนึง ฉันก็จะฟันตัวนึง!" จิงเจี้ยนแกว่งกระบี่เจ็ดดาวในมือไปมา
ส่วนลู่เฟยก็หยิบเถ้าธูปที่ผสมกับชาดแดงออกมา โรยเป็นวงกลมอยู่รอบๆ
เมื่อมีของพวกนี้อยู่ พรายน้ำก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้สุ่มสี่สุ่มห้า ได้แต่ล้อมรอบอยู่มืดฟ้ามัวดิน
ภาพเหตุการณ์นั้นชวนให้ขนลุกซู่เป็นอย่างมาก
บอดี้การ์ดตกใจจนตัวสั่นงันงก