บทที่ 324 ปีศาจงูหญิงงาม

สวบสาบ—
เสียงดังกุกกักแปลกประหลาดดังสะท้อนไปทั่วภูเขาเป็นระยะ เดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล
ราวกับวิญญาณตามติดสลัดอย่างไรก็ไม่หลุด
ลู่เฟยหันกลับไปมอง มักจะเห็นคอยาวๆ ที่แสนจะน่าสยดสยองนั่นวูบผ่านไปมาระหว่างผนังภูเขาที่เปียกลื่นอยู่เสมอ

ไม่ว่าพวกเขาจะเดินเร็วหรือช้า สิ่งนั้นก็ยังคงตามติดมาอย่างกระชั้นชิด
"ไอ้ตัวนั้นมันต้องการอะไรกันแน่? ลู่เฟย สู้ตายกับมันไปเลยเถอะ!" จิงเจี้ยนทนไม่ไหวแล้ว หยุดฝีเท้าลง แกว่งกระบี่เจ็ดดาวในมือไปมา
"ศัตรูไม่ขยับ พวกเราก็ไม่ขยับ ไอ้ตัวนั้นมันแปลกประหลาดเกินไป ฉันเองก็ดูไม่ออกเหมือนกันว่ามันคือตัวอะไร" ลู่เฟยส่ายหน้าด้วยความระมัดระวัง "พวกเรายังไปไม่ถึงถ้ำมังกรตกสวรรค์เลย พยายามออมแรงเอาไว้ให้มากที่สุดดีกว่า"
"ปล่อยให้มันตามติดอยู่แบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีนะ ใครจะไปรู้ว่ามันจะลงมือตอนไหนล่ะ?" จิงเจี้ยนขมวดคิ้ว

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นทั้งสี่คนหยุดเดิน คอที่ยาวเฟื้อยก็ยื่นออกมาจากระหว่างผนังภูเขา ดวงตาสีเทาขาวจ้องมองพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
สายตานั้นดูแปลกประหลาดมาก
ไม่ได้แฝงไปด้วยความมุ่งร้าย แต่กลับดูตื่นเต้นเสียมากกว่า ราวกับกำลังมองดู... ของเล่น?
ทำเอาทั้งสี่คนเห็นแล้วรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ฉันนึกขึ้นมาได้ว่ามีสิ่งอัปมงคลชนิดหนึ่ง เรียกว่า ปีศาจงูหญิงงาม" เฮ่ออวิ๋นซงเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "เวลาว่างฉันเคยเปิดดูตำราโบราณ เคยเห็นปีศาจชนิดหนึ่งที่มีรูปร่างครึ่งคนครึ่งงู ลักษณะคล้ายกับไอ้ตัวที่ตามพวกเรามามากเลยล่ะ"
"ผู้เฒ่าเฮ่อ ลองเล่าให้ฟังหน่อยสิ" ลู่เฟยรีบถามทันที
"สมัยโบราณ หญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนหากเสียชีวิตไป จะไม่สามารถฝังในสุสานของบรรพบุรุษได้ ทำได้เพียงหาสถานที่ข้างนอกฝังอย่างลวกๆ เท่านั้น"
เฮ่ออวิ๋นซงมองไปด้านหลังแวบหนึ่ง แล้วกดเสียงต่ำลง

"ถ้าตอนที่ฝังเป็นช่วงฤดูหนาวพอดี และในหลุมศพก็บังเอิญมีงูอยู่... งูมุดเข้าไปจำศีลในศพผู้หญิง ศพก็เลยแปดเปื้อนไอของงู"
"ผ่านไปหนึ่งฤดูหนาว ศพกับงูก็จะหลอมรวมเข้าด้วยกัน กลายเป็นสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งงู"
"รูปลักษณ์ภายนอกดูเหมือนคนตาย แต่ร่างกายกลับสามารถยืดยาวและเลื้อยไปมาได้เหมือนงู"
พอเขาพูดจบ จิงเจี้ยนก็เบิกตากว้าง "นั่นมันไอ้ตัวที่ตามพวกเรามาเลยไม่ใช่เหรอ? คอยาวเฟื้อยขนาดนั้น! ผู้เฒ่าเฮ่อ รีบเล่าเร็วเข้า ไอ้ตัวนี้มีวิธีรับมือยังไง?"