บทที่ 334 น้ำหยางทองคำ

หลิวฟู่กุ้ยพอรับโทรศัพท์จากลู่เฟย ก็รีบให้ลูกจ้างเฝ้าร้าน ส่วนตัวเองก็ฝ่าแสงแดดจ้า วิ่งแจ้นมาที่ร้านอักษรเสียทันที
ในร้านไม่มีคนอยู่เลย
"น้องลู่ คนไปไหนหมดเนี่ย?"
เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ได้ยินเสียงดังมาจากลานบ้านด้านหลัง จึงรีบเดินเข้าไปดู

ลู่เฟยกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในมืออุ้มขวดน้ำแร่ขนาดห้าลิตร ป้อนน้ำให้ลูกหมาตัวดำด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย
"เสี่ยวเฮย อากาศร้อนขนาดนี้ แกดื่มน้ำเยอะๆ หน่อยนะ"
"เด็กดี ดื่มอีกนิดสิ"
ลูกหมาตัวดำดื่มน้ำจนพุงกางป่อง ส่ายหน้าดิกใส่ลู่เฟย

"ไม่ แกยังอยากดื่มอีก"
"ดื่มอีกหน่อย"
จนกระทั่งลูกหมาตัวดำดื่มน้ำจนเรอออกมาเป็นฟองอากาศ เขาถึงยอมหยุด
"น้องลู่ ไม่เจอกันพักเดียว ลูกหมาตัวดำตัวนี้โตขึ้นเยอะเลยนะ" หลิวฟู่กุ้ยเดินเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่รู้ว่าลู่เฟยกำลังทำอะไรอยู่

"ก็แหงสิ เจ้าตัวเล็กนี่ทั้งกินเก่งทั้งดื่มเก่ง"
ลู่เฟยตบหัวที่เต็มไปด้วยขนปุกปุยของลูกหมาตัวดำ ในที่สุดก็เลิกกรอกน้ำให้มัน วางขวดน้ำขนาดห้าลิตรลงไว้ข้างๆ
ลูกหมาตัวดำรีบวิ่งไปที่โคนกำแพง แล้วยกขาหลังขึ้นข้างหนึ่ง
ลู่เฟยได้วางกะละมังสแตนเลสไว้ตรงตำแหน่งนั้นเรียบร้อยแล้ว

ของเหลวสีเหลืองอ่อนๆ หยดแหมะๆ ลงในกะละมัง
หลิวฟู่กุ้ยไม่เข้าใจเหตุผลเลยสักนิด
รอลูกหมาตัวดำฉี่เสร็จ ลู่เฟยก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็หันมามองพิจารณาหลิวฟู่กุ้ยตั้งแต่หัวจรดเท้า
"โอ้โห เฒ่าหลิว ช่วงนี้อาหารการกินนายคงจะดีไม่เบาเลยสิ อ้วนขึ้นตั้งเยอะ"