บทที่ 333 พ่อค้าหน้าเลือด

ลู่เฟยตอบกลับว่า "ขอโทษด้วยคุณปู่ต้วน ในถ้ำมังกรตกสวรรค์ไม่มีไม้เชื่อมกระดูกเลย"
"ไม่มีงั้นเหรอ?" ต้วนเทียนขุยชะงักไป "แล้วปรากฏการณ์บนท้องฟ้านั่นมันหมายความว่ายังไงล่ะ?"
"เรื่องมันยาวน่ะ" ลู่เฟยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในถ้ำมังกรตกสวรรค์ให้ฟังอย่างคร่าวๆ "ยากลำบากแทบตาย แต่กลับหาไม้เชื่อมกระดูกไม่เจอ ผู้เฒ่าเฮ่อก็คงจะไม่ค่อยพอใจนักหรอก"
"นึกไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะพลิกผันและพิสดารขนาดนี้..." ต้วนเทียนขุยอุทานด้วยความประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า พลางตบไหล่ลู่เฟย "การช่วยเหลือมังกรแท้ผ่านด่านเคราะห์สำเร็จ เป็นวาสนาที่หาได้ยากยิ่งซึ่งต่อให้เกิดมาหลายชาติก็ใช่ว่าจะได้พบเจอ จะไปโทษเธอไม่ได้หรอก เป็นเขาเองที่ดันทุรังไปเอง"

เรื่องที่เหลือ ปล่อยให้บอดี้การ์ดเป็นคนจัดการ
ศพของชายชราฉินถูกส่งกลับบ้าน ต้วนเทียนขุยจ่ายเงินชดเชยให้จำนวนหนึ่ง
คนทั้งหมู่บ้านต่างก็อกสั่นขวัญแขวน
คนบ้าที่มาขอน้ำกินหายตัวไปแล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงาไม่ว่าจะในหรือนอกหมู่บ้าน ราวกับระเหยหายไปจากโลกนี้

รถยนต์แล่นออกจากหมู่บ้านปาหลง
ครั้งนี้ ลู่เฟยกับจิงเจี้ยนไม่ได้นั่งรถคันเดียวกับเฮ่ออวิ๋นซง
"เฮ้อ ศาลราชันย์มังกรกับบ้านถูกฟ้าผ่าฉันพอเข้าใจได้ แต่ลุงฉินทำไมถึงขั้นต้องรับโทษตายเลยล่ะ..." นั่งอยู่บนรถ จิงเจี้ยนยังคงส่ายหน้าถอนหายใจ
"พี่จิง นายเคยคิดถึงปัญหาข้อหนึ่งไหม?"

ลู่เฟยมองดูหมู่บ้านปาหลงที่ไกลออกไปเรื่อยๆ อย่างครุ่นคิด
"อะไรเหรอ?" จิงเจี้ยนถาม
"ถ้ำมังกรตกสวรรค์หายากขนาดนั้น แต่ในถ้ำกลับมีกระดูกคนอยู่ตั้งมากมาย คนพวกนั้นเข้าไปได้ยังไงล่ะ?"
"ก็ลุงฉินเป็นคนนำทางไม่ใช่หรือไง..." จิงเจี้ยนชะงักไป "นายหมายความว่า เขาจงใจพาคนไปรนหาที่ตายงั้นเหรอ? แต่เขาทำแบบนั้นไปทำไมกัน?"

"มีผีอยู่ชนิดหนึ่ง เรียกว่าผีชาง"
"นายคิดว่าลุงฉินเป็นผีชางของเจียวดำงั้นเหรอ?"
ผีชางไม่ได้หมายถึงแค่ผีเท่านั้น แต่รวมถึงพวกที่คอยเป็นสมุนช่วยสัตว์ประหลาดทำเรื่องชั่วร้ายด้วย
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" ลู่เฟยส่ายหน้า "ฉันก็แค่แปลกใจ ว่าเรื่องมังกรตกสวรรค์ใครเป็นคนปล่อยข่าวออกไป? ทำไมคนภายนอกถึงคิดว่าที่นั่นมีสมบัติล่ะ? แล้วศาลราชันย์มังกรล่ะ ใครเป็นคนบอกให้ชาวบ้านสร้าง?"