บทที่ 332 สายฟ้าฟาดสามสาย

แสงสีทองเจิดจ้ากลุ่มหนึ่งแผ่กระจายออกมาจากดวงตาของมังกรเฒ่า ปกคลุมไปทั่วทั้งถ้ำในพริบตา
โครงกระดูกขาวโพลนกลายเป็นเถ้าถ่าน
ทุกคนถูกแสงสีทองสาดส่องจนลืมตาไม่ขึ้น
หลังจากเงียบสงบไปครู่หนึ่ง

จู่ๆ ภูเขาก็สั่นสะเทือนแผ่นดินก็ไหวโยน
พร้อมกับเสียงคำรามอันทรงพลังของมังกร มังกรยาวสีทองตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดขึ้นจากพื้นดิน ทะลวงฝ่าถ้ำอันแสนน่าสยดสยองออกไป
ครืน!
ครืน!
ครืน!

เสียงสายฟ้าฟาดดังกึกก้องสามสายระเบิดขึ้น
ดังสนั่นหวั่นไหวจนหูแทบหนวก
มังกรทองบินวนอยู่เหนือยอดเขา หนวดมังกรพลิ้วไหว แสงสีทองทอประกายระยิบระยับ มันพยักหน้าให้ลู่เฟยจากแต่ไกล จากนั้นก็เหินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หายลับไปในขอบฟ้า
เกล็ดมังกรสีทองขนาดใหญ่หนึ่งเกล็ดและขนาดเล็กหนึ่งเกล็ดราวกับดาวตก ร่วงหล่นลงมาบนไหล่ของลู่เฟยกับจิงเจี้ยนตามลำดับ
ทั้งสองคนรู้สึกร้อนผ่าวที่ผิวหนัง เกล็ดมังกรราวกับหลอมละลายเข้าไปในผิวหนัง จากนั้นทั่วร่างก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ความเหนื่อยล้าถูกปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้น

ทั้งสองคนอึ้งไปพักใหญ่
แสงตะวันจางๆ สาดส่องลงมาจากรูโหว่ขนาดมหึมาด้านบน
ที่แท้ฟ้าก็สว่างแล้ว
ภายในถ้ำไม่มืดมิดอีกต่อไป
ลู่เฟยลูบไหล่ตัวเอง เลิกเสื้อขึ้นดู ก็พบว่าตรงจุดที่เกล็ดมังกรตกลงมานั้นมองไม่เห็นร่องรอยใดๆ เลย

"นี่ นี่..." จิงเจี้ยนพูดตะกุกตะกัก ยังคงไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง "ฉันก็มีส่วนแบ่งด้วยเหรอเนี่ย?"
ที่เขาอยากจะช่วยมังกรเฒ่า ล้วนมาจากความมีน้ำใจล้วนๆ ไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไรเลย
ยิ่งไปกว่านั้น เน่ยตันสีดำเม็ดนั้นก็เป็นของลู่เฟย เขาแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ
ให้ตายเถอะ
นี่เป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย?