บทที่ 331 มังกรแท้ตกอับสู้ปีศาจไม่ได้

เจียวดำสิ้นท่าแล้ว
มันที่ได้รับผลสะท้อนกลับ มีสภาพไม่สู้แม้แต่งูหลามตัวนั้นด้วยซ้ำ
ลู่เฟยอาศัยพลังของร่มสีดำ กระโดดพ้นผิวน้ำ พลิกตัวขึ้นไปขี่อยู่บนร่างของเจียวดำ
เขาถ่ายทอดพลังเวทเฮือกสุดท้ายลงไปอย่างไร้ความลังเล แล้วใช้ไม้พุทราสายฟ้าฟาดฟาดกระหน่ำลงไปโดยตรง

ตูม!
ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบแผ่ซ่านไปตามเกล็ดสีดำสนิท
เจียวดำแหงนหน้าแผดเสียงร้องแหลมปรี๊ดอย่างเจ็บปวดรวดร้าว ขยับร่างกายดิ้นรน ลู่เฟยถูกสะบัดจนปลิวละลิ่ว ร่มสีดำรีบพุ่งตามไป ใช้เส้นผมที่ยาวสลวยดึงรั้งเขาเอาไว้
จิงเจี้ยนว่ายน้ำอย่างสุดชีวิต เพื่อหลบหลีกไม่ให้ถูกทับ
หลังจากดิ้นรนอย่างเปล่าประโยชน์อยู่พักหนึ่ง

เจียวดำก็ร่วงหล่นกระแทกน้ำอย่างหมดสภาพ ในรูม่านตาแนวตั้งสาดประกายแห่งความไม่ยินยอมและเคียดแค้น ร่างกายกระเพื่อมขึ้นลง ยังคงหอบหายใจรวยริน
"พี่จิง พลังเวทฉันหมดแล้ว นายไปปิดบัญชีมันที" ลู่เฟยกำร่มสีดำไว้ในมือ ค่อยๆ ร่อนลงไปในน้ำ ฝืนทนต่ออาการวิงเวียนจากการสูญเสียพลังเวท แล้วตะโกนบอกจิงเจี้ยน
"ได้!"
จิงเจี้ยนรีบกำกระบี่เจ็ดดาวเข้าไปใกล้เจียวดำทันที

ตรงตำแหน่งเจ็ดชุ่น เกล็ดสีดำแตกละเอียด ผิวหนังและเนื้อไหม้เกรียม เลือดสีดำทะลักออกมา
ผืนน้ำถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงไปครึ่งหนึ่ง
ขอแค่อีกกระบี่เดียว เจียวดำตัวนี้ต้องได้ไปเฝ้ายมบาลแน่!
สูดลมหายใจเข้าลึก ข่มความตื่นเต้นในใจเอาไว้ จิงเจี้ยนชูกระบี่วิเศษขึ้น
อักขระเจ็ดดาวไหลเวียน

ดวงตาของเจียวดำเบิกกว้างขึ้นทันที รูม่านตาแนวตั้งสีเขียวเข้มสั่นระริกอย่างรุนแรง จู่ๆ มันก็อ้าปากกว้าง พ่นกระแสเลือดพุ่งใส่จิงเจี้ยน
จิงเจี้ยนถูกสายน้ำกระแทกจนกระเด็นออกไป
เจียวดำใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เชิดหัวขึ้น แล้วสูดน้ำในแอ่งเข้าปอดอย่างแรง
ผิวน้ำหมุนวน น้ำวนสีดำสนิทปรากฏขึ้นมา