บทที่ 330 ทำแล้วต้องทำให้สุด

เสียงร้องแหลมปรี๊ดที่บาดหูทำเอาคนฟังหน้ามืดตาลาย
เมื่อถูกกระตุ้นด้วยเสียงร้อง งูหลามก็อ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือด พุ่งเข้ากัดลู่เฟยอย่างดุร้าย
ลู่เฟยไม่ได้หลบหลีก
โอกาสมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

เขาเล็งไปที่จุดเจ็ดชุ่น แล้วใช้ไม้สายฟ้าฟาดฟาดลงไปอย่างสุดกำลัง
ตูม!
ประกายสายฟ้าสว่างวาบเจิดจ้า
ชั่วขณะนั้น
น้ำในแอ่งเดือดพล่าน ถ้ำหินปูนสั่นสะเทือน

เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องและเสียงร้องโหยหวนของสัตว์เดรัจฉานดังกังวานไปทั่วทั้งถ้ำ
เฮ่ออวิ๋นซงกับอู๋เถี่ยต้องยกมือขึ้นปิดหูอย่างเอาเป็นเอาตาย
งูหลามบิดลำตัวที่หนาเตอะอย่างรุนแรง หางตวัดฟาดไปมาสะเปะสะปะ เศษหินร่วงหล่นลงมาเป็นสาย
จิงเจี้ยนไม่รู้ว่าถูกสะบัดกระเด็นไปอยู่ที่ไหนแล้ว
ร่มสีดำบินกลับมา กางครอบอยู่บนร่างของลู่เฟย

เศษหินร่วงหล่นกระแทกผิวน้ำร่มดังปังๆ
ภายในถ้ำตกอยู่ในความโกลาหล
ลู่เฟยกัดฟันจับร่มสีดำไว้แน่น ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของงูหลามค่อยๆ เบาลง
สุดท้ายก็ล้มตึงลงมาเสียงดังสนั่น ชักกระตุกอยู่สองสามครั้ง แล้วก็นิ่งสนิทไปอย่างสมบูรณ์
พองูหลามตาย เจียวดำตัวนั้นก็ราวกับได้รับบาดเจ็บสาหัส แผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างกายที่ใหญ่โตมโหฬารกลับหดเล็กลงไปถึงหนึ่งเท่าตัว นอนหมอบอย่างหมดเรี่ยวแรงอยู่ในส่วนลึกของแอ่งน้ำ

ผิวน้ำค่อยๆ กลับมาสงบนิ่ง
"จิงเจี้ยน!"
ลู่เฟยคลานออกมาจากม่านฝุ่นควัน แล้วก็หาจิงเจี้ยนจนพบท่ามกลางกองเศษหิน
เขาถูกปีศาจงูหญิงงามขดรัดไว้ในอ้อมอก ปิดตาสนิท
ทั่วร่างของปีศาจงูหญิงงามเต็มไปด้วยบาดแผล ไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่สมบูรณ์เลย มันช่วยรับเศษหินส่วนใหญ่แทนเขาไป