บทที่ 336 ดวงยาจก

ลู่เฟยไม่รีบร้อนตอบ ดื่มชาไปอึกหนึ่งก่อน แล้วมองไปที่ชายผมทอง "รอยสักผีห้าตนขนทรัพย์นี่ นายไปสักมาจากไหน?"
"ที่ที่เพื่อนแนะนำมา!" ชายผมทองชูนิ้วโป้งทำท่าทางประกอบ "เขาบอกว่าเขาไปสักยันต์เสริมดวงที่นั่น แล้วโชคดีขึ้นจริงๆ ฉันก็เลยตามเขาไป ให้เถ้าแก่สักลายที่ร้ายกาจที่สุดให้ฉัน"
"ตอนที่สัก ช่างสักไม่ได้เตือนอะไรนายเลยเหรอ?" ลู่เฟยวางถ้วยชาลง
ช่างสักที่มีประสบการณ์ล้วนรู้ถึงข้อห้ามของการสักดี ผีน้อยทั้งห้าตนบนแผ่นหลังของชายผมทองดูมีชีวิตชีวามาก แน่นอนว่าไม่ใช่ฝีมือของช่างสักมือใหม่แน่

"เตือนอะไรฉันล่ะ?" ชายผมทองครุ่นคิด "เขาแค่พูดประโยคหนึ่งว่า รอยสักผีห้าตนขนทรัพย์ไม่ใช่ว่าคนทั่วไปจะสักได้ แต่ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ใช่คนทั่วไปนี่นา!"
หมอนี่มีแววตาสับสน ถามอะไรก็ไม่รู้เรื่องเลยสักอย่าง
แม้แต่ข้อห้ามของการสักก็ยังไม่รู้ชัดเจน แต่กลับกล้าไปสักรูปผีห้าตนขนทรัพย์ที่ดุร้ายขนาดนี้
ช่างเป็นคนไม่รู้อะไรเลยจึงไม่กลัวอะไรเลยจริงๆ
"ผีห้าตนขนทรัพย์ สิ่งที่ขนมาให้คือลาภลอย นอกเสียจากว่าในดวงชะตาวันเดือนปีเกิดของนายจะมีรูปแบบลาภลอยข่มอสูร ไม่อย่างนั้นนายก็แบกรับมันไว้ไม่ไหวหรอก" ลู่เฟยข่มความรู้สึกขบขันในใจเอาไว้ แล้วตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

"ลาภลอยข่มอสูรอะไรนั่น โห ฟังดูร้ายกาจดีนี่" ชายผมทองอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมา เอ่ยถามด้วยความคาดหวังเล็กน้อย "ถ้างั้นนายลองดูให้ฉันหน่อยสิ ว่าฉันมีดวงชะตารูปแบบนี้หรือเปล่า? ไม่อย่างนั้น ตอนนี้ดวงเรื่องเงินทองของฉันจะดีขนาดนี้ได้ยังไง?"
"นายไม่มีหรอก"
ลู่เฟยส่ายหน้าโดยตรง
"คิ้วของนายบางและยุ่งเหยิง จมูกแบนแถมรูจมูกยังเชิดขึ้น ล้วนเป็นโหงวเฮ้งของคนใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายและเก็บเงินไม่อยู่"
"แถมแก้มสองข้างของนายก็ไม่มีเนื้อ แววตาไร้ประกาย ทำงานขาดความเด็ดขาดและความอดทนอดกลั้น ไม่มีปัญญาหาเงินหรอก"

เมื่อเห็นชายผมทองฟังจนงงเป็นไก่ตาแตก
เขาก็เลยสรุปให้ฟังว่า "พูดง่ายๆ ก็คือ ทั้งหาเงินไม่เป็น แล้วก็เก็บเงินไม่อยู่ เป็นดวงยาจกไปทั้งชาตินั่นแหละ"
"แก!"
ชายผมทองโกรธจนเต้นผาง ตบโต๊ะดังปัง เอียงคอ ถลึงตาใส่ลู่เฟยด้วยความโกรธเกรี้ยวเพราะความอับอาย
"พูดจาเป็นไหมฮะ? ข้าโชคดีเรื่องเงินทองขนาดนี้ ข้าไม่ใช่คนดวงยาจกโว้ย!"

จากนั้น เขาก็ชี้หน้าอาหลงด้วยความโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
"อาหลง นี่เหรอซินแสที่นายหามาให้ฉัน? เขาดูเป็นหรือเปล่าเนี่ย ดูบ้าดูบออะไรของมัน!"
"อย่างแรกเลย เถ้าแก่ลู่ไม่ใช่ซินแสดูดวงทั่วไป นายช่วยให้ความเคารพหน่อย!" อาหลงกดมือของเขาลงไป "อย่างที่สอง เถ้าแก่ลู่ดูไม่ผิดหรอก! นายเป็นคนดวงยาจกหรือไม่ ในใจนายไม่รู้ตัวเองเลยหรือไง?"
"ฉัน..." ชายผมทองชะงักไป ไม่กล้าอาละวาดใส่อาหลง จึงพูดแก้เกี้ยวว่า "เมื่อก่อนฉันอาจจะไม่มีเงิน แต่ตอนนี้ฉันรวยแล้วนะโว้ย! ทุกวันนี้มีเงินให้ใช้จ่ายเล่นๆ เป็นฟ่อนๆ เลย!"