บทที่ 337 พ่อไก่ออกไข่

"วันนั้น หลังจากออกจากร้านอักษรเสีย ฉันก็พาโหวจึไปลบรอยสัก ฉันรู้ว่าเขาไม่มีทางไปลบเองดีๆ หรอก ฉันก็เลยบังคับพาเขาไป"
"แต่ตอนที่กำลังลบรอยสัก ไม่รู้ทำไมจู่ๆ เครื่องลบก็ลื่น ไม่ได้ลบรอยสัก แต่กลับทำให้หลังของเขาเป็นแผลแทน"
นั่งอยู่บนรถแท็กซี่ อาหลงกำหมัดแน่น สองตาจ้องมองไปข้างหน้าเขม็ง

"ฉันให้ช่างสักเปลี่ยนเครื่องแล้ว แต่ก็เหมือนเดิม โหวจึร้องโวยวายว่าเจ็บ ช่างสักก็เลยไม่กล้าลบให้เขาแล้ว กลัวว่าจะติดเชื้อ ก็เลยบอกให้เขากลับไปพักฟื้นสักสองสามวันค่อยว่ากันใหม่"
"สถานการณ์แบบนั้นฉันก็ดึงดันต่อไปไม่ได้ ทำได้แค่ให้เขากลับไปก่อน แต่พอฉันไป เขาก็ไม่รับโทรศัพท์ไม่ตอบข้อความ ถามคนที่บ้านก็บอกว่าเขายังไม่ได้กลับบ้าน"
"ฉันรู้ว่าเขากำลังหลบหน้าฉัน ไม่อยากลบรอยสัก นี่เป็นเส้นทางที่เขาเลือกเอง ฉันช่วยเขาไปแล้ว แต่เป็นเขาเองที่ไม่เอาไหน ฉันไม่สามารถลางานกับเฮียฟาทุกวันเพื่อไปคอยจับตาดูเขาได้หรอก"

บนใบหน้าของอาหลงเผยให้เห็นถึงความรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรง
"แต่วันนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะโทรมาหาฉันเอง ร้องขอความช่วยเหลือ"
ลู่เฟยอุ้มลูกหมาตัวดำ มองอาหลงด้วยความแปลกใจ "ฉันให้ยันต์คุ้มภัยไปแผ่นหนึ่ง ให้เขาพกติดตัวตอนไปลบรอยสักไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังไม่ราบรื่นอีกล่ะ?"

"เขาตัดใจจากสิ่งที่เรียกว่าโชคลาภเงินทองไม่ได้ อาศัยจังหวะที่ฉันเผลอ แอบเอายันต์คุ้มภัยไปจุ่มน้ำจนเปียกน่ะสิ" อาหลงแค่นเสียงหัวเราะหยัน
"มิน่าล่ะ!"
ลู่เฟยรู้สึกพูดไม่ออกจริงๆ

"ช่างหน้าเงินไม่กลัวตายจริงๆ! คราวนี้ก็เอาสิ ลบรอยสักไม่ออกแถมยังทำให้รูปผีห้าตนเลอะเทอะอีก แบบนี้ไม่ได้แปลว่าไปล่วงเกินพวกผีน้อยหรือไง? ผลสะท้อนกลับจะต้องตามมาเร็วขึ้นอย่างแน่นอน"
"เขาดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ได้รับผลสะท้อนกลับจากรอยสักนะ..." อาหลงครุ่นคิด
"ทำไมเหรอ?" ลู่เฟยเริ่มอยากรู้อยากเห็น "เขายังไปแตะต้องของอัปมงคลอย่างอื่นมาอีกเหรอ?"