บทที่ 338 ช่างสัก

ชายผมทองปาดน้ำตา พยักหน้าตอบ "ใช่แล้ว ก็โลงศพโลงหนึ่งนั่นแหละ ตอนนี้มาคิดดูก็น่าขนลุกอยู่หรอก แต่ตอนที่อยู่ในฝัน ฉันจะไปคิดอะไรได้เยอะแยะขนาดนั้นล่ะ"
"โลงศพโลงนั้นหน้าตาเป็นยังไง?" ลู่เฟยถามต่อ
"รูปร่างหน้าตาเหมือนจะคุ้นๆ อยู่ บนนั้นมีตัวหนังสือด้วย... ฉันมัวแต่มองคนสวย ก็เลยไม่ได้ใส่ใจ..." ชายผมทองเกาหัวด้วยความเสียใจ

"เหมือนกับโลงศพในรอยสักผีห้าตนของนายทุกกระเบียดนิ้วเลยใช่ไหม?" ลู่เฟยพูดอีกครั้ง
ชายผมทองชะงักไป เบิกตากว้าง พยักหน้าอย่างแรง "ใช่ๆๆ! เหมือนกันเลย บนนั้นมีตัวอักษร 'ไฉ' ด้วย!"
สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที กลายเป็นดูย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม ก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่เป็นความรู้สึกอัปยศอดสู แต่ตอนนี้ กลับมีความหวาดกลัวเพิ่มเข้ามา
"คนสวยคนนั้น วิ่งออกมาจากรอยสักของฉันงั้นเหรอ?"

อาหลงมีสีหน้าเหลือเชื่อ "นั่นมันรอยสักไม่ใช่เหรอ ในรอยสักก็มีผีด้วยเหรอ?"
"อย่าเพิ่งรีบร้อน" ลู่เฟยยังไม่ด่วนสรุป โบกมือให้ชายผมทอง "โหวจึ นายหันหลังไปสิ ฉันจะดูหน่อยว่ารอยสักบนหลังนายกลายเป็นสภาพไหนแล้ว"
"ได้! ได้!"

คราวนี้ชายผมทองให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แต่เขาต้องแบกหน้าท้องที่ใหญ่โต ร่างกายก็อ่อนแอ ชั่วขณะหนึ่งจึงหันกลับไปไม่ได้ ทำได้เพียงมองไปทางอาหลงอย่างน่าสงสาร
อาหลงกลอกตาบนใส่ แต่ก็ช่วยจับเขาหันหลัง แล้วเลิกเสื้อขึ้น
แผ่นหลังของชายผมทองผอมจนเห็นกระดูกสันหลังชัดเจน

ผิวหนังที่เหลืองซีดถูกรอยสักผีห้าตนขนทรัพย์ยึดครองพื้นที่ไปจนหมด เดิมทีผีน้อยทั้งห้าตนดูมีชีวิตชีวามาก แต่ในเวลานี้ บนตัวผีน้อยกลับมีรอยแผลเพิ่มมาสองสามรอย
ดูเหมือนว่าตอนที่ชายผมทองลบรอยสัก ช่างบังเอิญเหลือเกินที่รอยขีดข่วนนั้นไปกรีดโดนผีน้อยทั้งห้าตนเข้าพอดิบพอดี
และโลงศพที่ผีน้อยกำลังแบกอยู่ ในเวลานี้กลับเปิดแง้มออกเป็นช่องว่างเล็กๆ