บทที่ 339 ปลูกผี

"ก็แค่เพื่อนคนนึง บ้านอยู่ตรงข้ามกัน เขาบอกว่าไปสักลายผีห้าตนขนทรัพย์อะไรนั่นมา ตอนนี้หาเงินได้เยอะกว่าฉันอีก ฉันจะกลืนความโกรธนี้ลงไปได้ยังไง?"
อาหลงแค่นเสียงเย็น ล้วงเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วโยนลงบนโต๊ะอย่างแรง
"สักแบบเดียวกันให้ฉัน ฉันยอมให้เขาข่มฉันไม่ได้หรอก!"
เงินปึกนั้นมีมากกว่าสี่พันหยวน
เถ้าแก่มองดูเงิน แล้วก็มองอาหลง หรี่ตาลง

"รอยสักขนทรัพย์ไม่ใช่ว่าใครก็จะสักได้ ต้องดูว่านายมีดวงชะตานั้นหรือเปล่า"
"ก็แค่สักลาย มันจะยุ่งยากอะไรนักหนา? มีเงินก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง!" อาหลงขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ "เถ้าแก่แบบนายฉันเห็นมาเยอะแล้ว พูดมาตรงๆ เลยดีกว่า ต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงจะยอมสักให้?"
"ในเมื่อนายอยากจะสักขนาดนั้น งั้นก็บอกวันเดือนปีเกิดมา" เถ้าแก่ยอมอ่อนข้อให้
"รอยสักกับวันเดือนปีเกิดมันเกี่ยวอะไรกัน?"
"พ่อหนุ่ม การสักมีข้อควรระวังอยู่มากมาย สักผิดไป สถานเบาก็แค่ดวงซวยเจ็บไข้ได้ป่วย สถานหนักก็ถึงขั้นบ้านแตกสาแหรกขาด ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อรับผิดชอบต่อนายนะ ขืนดวงชะตาของนายชงกับรอยสักผีห้าตนขนทรัพย์ขึ้นมา แบบนั้นมันจะไม่ใช่การทำร้ายนายหรอกหรือไง?"

เถ้าแก่ใช้นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ
อาหลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็บอกตัวเลขไปชุดหนึ่ง
เถ้าแก่หรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด จากนั้นก็แค่นเสียงหัวเราะหยัน แล้วโยนเงินบนโต๊ะกลับไปให้อาหลง
"นายไม่มีความจริงใจ สักรูปผีห้าตนขนทรัพย์ไม่ได้หรอก เอาเงินของนายไปหาคนอื่นเถอะ"
พูดจบ เขาก็เร่งเสียงงิ้วให้ดังขึ้น แล้วเอนตัวกลับไปพิงเก้าอี้โยก

"เถ้าแก่ ทำธุรกิจเขาไม่ทำกันแบบนี้นะ? เงินมาส่งถึงที่แล้วแท้ๆ กลับไม่เอา!" อาหลงแกล้งทำเป็นดึงดัน
เถ้าแก่หันขวับมา ถลึงตาใส่เขาด้วยความรำคาญใจ
อาหลงพลันรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังในทันที
ราวกับถูกสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมา ทั้งๆ ที่ในร้านนี้ก็มีแค่เถ้าแก่เพียงคนเดียวแท้ๆ
อาหลงถือเงิน แล้วเดินออกจากร้านสักไป

รอจนกระทั่งความรู้สึกที่ถูกจับจ้องนั้นหายไป เขาถึงได้เลี้ยวตรงหัวมุม แล้วไปหาลู่เฟย
"เถ้าแก่ลู่"
"เป็นยังไงบ้าง?"
"เถ้าแก่คนนั้นแปลกมาก ฉันเพิ่มเงินให้เขา เขาก็ยังไม่ยอมสักรูปผีห้าตนขนทรัพย์ให้ฉัน แถมยังอยากจะได้วันเดือนปีเกิดของฉันอีก"
อาหลงเล่าเหตุการณ์ตอนที่เขาไปหยั่งเชิงเถ้าแก่ให้ฟังอย่างละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว