บทที่ 340 กินเลือดสด

พอเห็นรอยเลือดบนพื้น สีหน้าของอาหลงก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
"เลือดนี่... หรือว่าไอ้ตัวที่อยู่ในท้องของโหวจึ มันจะออกมาก่อนกำหนด?"
"ไม่ใช่หรอก! การจะเลี้ยงของอัปมงคล จำเป็นต้องรอให้ครบกำหนดเวลาเท่านั้น! ถ้าเอาออกมาก่อนกำหนดเวลา ก็เท่ากับที่ทำมาทั้งหมดสูญเปล่า!"
ลู่เฟยพิจารณาดูรอยเลือดบนพื้นอย่างละเอียด คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน

"นี่ไม่น่าจะใช่เลือดคนนะ"
รอยเลือดหยดแหมะเป็นทางยาว ด้านข้างยังมีขนสีเทาอยู่สองสามกระจุก
รอยเลือดนี้น่าจะมาจากสัตว์ชนิดใดชนิดหนึ่ง
"แย่แล้วสิ หรือว่าโหวจึจะเริ่มกินเนื้อสดดูดเลือดสดแล้ว?"
"ถ้าเป็นเรื่องจริง ผลที่ตามมาจะเป็นยังไงล่ะ?" อาหลงรีบถามทันที

"เมื่อไหร่ที่เริ่มกินเนื้อสด โหวจึก็จะตกเป็นทาสของครรภ์ผีอย่างสมบูรณ์ หมดทางช่วยแล้วล่ะ"
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของลู่เฟย อาหลงก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที
ทั้งสองคนตามรอยเลือดไปตลอดทาง จนทะลุออกไปนอกเขตชุมชน
รอยเลือดบนพื้นเริ่มจางลงเรื่อยๆ ไม่นานทั้งสองคนก็สูญเสียทิศทาง โชคดีที่มีลูกหมาตัวดำอยู่ด้วย
เจ้าตัวเล็กอาศัยจมูกที่ไวต่อกลิ่น ดมกลิ่นตามหามาตลอดทาง พาพวกเขาทั้งสองคนเดินทะลุถนนไปหลายสาย จนวิ่งเข้าไปในตลาดสดแห่งหนึ่ง

"คราวนี้ล่ะยุ่งยากแน่ ในตลาดสดมีเนื้อสดอยู่เต็มไปหมด ขอแค่ให้เขากินเข้าไปสักคำเดียว..."
เมื่อกวาดสายตามองดูตลาดสดที่เสียงดังอึกทึก ในใจของลู่เฟยก็เริ่มร้อนรนขึ้นมาเช่นกัน
"เสี่ยวเฮย เร็วเข้า!"
ลูกหมาตัวดำวิ่งพล่านไปทั่วตลาดสด มุ่งตรงไปยังแผงขายเนื้อแห่งหนึ่ง
ตรงนั้นเสียงดังเป็นพิเศษ ราวกับเกิดเรื่องอะไรขึ้น มีคนมุงดูอยู่หลายชั้น

เมื่อมองดูเนื้อสดอาบเลือดที่แขวนเรียงรายอยู่บนตะขอเหล็ก ลู่เฟยก็ใจหายวาบ
อาหลงพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก ชนฝ่าฝูงชนเข้าไป
"ทุกคนมาดูนี่สิ ยุคสมัยไหนแล้ว ยังมีคนกล้าขโมยของอยู่อีก!"
"ถูกจับได้คาหนังคาเขายังไม่ยอมหยุดอีก!"
"พวกคุณว่า คนแบบนี้สมควรโดนตีไหม?"