บทที่ 341 ตกครรภ์ผี

ทำเรื่องพวกนี้เสร็จ ลู่เฟยก็ส่งไหผนึกวิญญาณให้อาหลงถือไว้
"ฉันจะหาวิธีล่อครรภ์ผีออกมาจากตัวโหวจึ ทันทีที่ครรภ์ผีเข้าไปในไห นายต้องรีบปิดฝาทันที อย่าปล่อยให้มันมีโอกาสหนีไปได้เด็ดขาด"
"ฉันจำไว้แล้ว"
อาหลงกอดไหผนึกวิญญาณไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมจริงจัง
ลู่เฟยมองดูท้องฟ้าด้านนอก เมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์ใกล้จะตกดิน จึงปิดประตูและหน้าต่างให้สนิท แล้วแปะยันต์อักษรสยบผีไว้บนประตูและหน้าต่างทุกบาน
ลูกหมาตัวดำหมอบเฝ้าอยู่ริมหน้าต่าง

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง
"เริ่มล่ะนะ"
ลู่เฟยพยักหน้าให้อาหลง ยื่นมือไปดึงยันต์อักษรสยบผีทั้งสามแผ่นบนหน้าท้องของชายผมทองออก
หน้าท้องที่นูนสูงพลันพองตัวขึ้นทันที ขยายใหญ่ราวกับเป่าลูกโป่ง เส้นริ้วสีดำคล้ายใยแมงมุมลามไปทั่วผิวหนัง แถมยังมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย
"หิว..."
ชายผมทองลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ลำคอเปล่งเสียงครางแหบพร่า

"ท้องฉันทรมานเหลือเกิน ฉันจะกินเนื้อ... อ๊าก..."
หน้าท้องที่นูนสูงปูดเป็นก้อนเล็กๆ ขึ้นมาลูกแล้วลูกเล่า ครรภ์ผีข้างในกำลังใช้การกระทำเพื่อประท้วง
ชายผมทองกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด บิดร่างกายที่ผอมแห้ง พยายามจะดิ้นให้หลุดจากการถูกมัด
"พี่หลง รีบปล่อยฉันเถอะ! ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ขอฉันกินข้าวแค่คำเดียว คำเดียวก็พอ..." ชายผมทองหน้าซีดเผือด มองอาหลงอย่างน่าสงสาร
ในแววตาของอาหลงเผยให้เห็นถึงความไม่ทนดูอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังคงกอดไหผนึกวิญญาณเอาไว้ ไม่ขยับเขยื้อน
"อ๊าก ช่วยด้วย... ท้องฉัน... พี่หลง ฉันไม่อยากตาย..."

เสียงร้องโหยหวนของชายผมทองดังก้องไปทั่วทั้งห้อง สิ่งที่อยู่ในท้องกลิ้งไปมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส
"เมื่อไม่ได้กินอาหารเป็นระยะเวลาหนึ่ง ครรภ์ผีก็จะเริ่มกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก"
เมื่อเห็นว่าได้จังหวะแล้ว ลู่เฟยก็หยิบมีดสั้นออกมา เดินเข้าไปใช้มีดกรีดรอยแผลเล็กๆ สองสามรอยบนตัวแม่ไก่เป็นๆ สองตัวที่แขวนห้อยหัวอยู่เหนือเตียง
เลือดสดๆ ค่อยๆ ซึมออกมา
กะต๊าก!
แม่ไก่ดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่เหนือเตียง
ชายผมทองเงยหน้าขึ้นทันที สูดดมกลิ่นอย่างแรง
"หอมจัง! หอมจังเลย!"
เขากลืนน้ำลายไม่หยุด ร่างกายบิดเร่าอย่างรุนแรง เตียงสั่นจนเกิดเสียงดังโครมคราม ในลูกตาปรากฏเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ พยายามแลบลิ้นยาวๆ ไปทางแม่ไก่ทั้งสองตัวอย่างสุดชีวิต แต่ก็เอื้อมไม่ถึงเสียที
ครรรภ์ผีในท้อง ยิ่งดิ้นพล่านรุนแรงมากขึ้น
"เอามาให้ฉันกิน! เอามาให้ฉันกินสิ ฉันจะตายแล้ว..."