บทที่ 342 ประลองเวทข้ามอากาศ

ปังๆๆ!
เสียงทุบตีดังกึกก้องกระตุ้นเส้นประสาทของอาหลง ราวกับว่าวินาทีต่อไปจะมีตัวอะไรพุ่งพรวดเข้ามา
ลูกหมาตัวดำจ้องเขม็งไปที่หน้าต่าง ไม่ส่งเสียงร้องเลยแม้แต่น้อย แผ่นหลังโก่งโค้งขึ้น
แต่ลู่เฟยกลับทำราวกับไม่ได้ยิน ฝ่ามือแนบสนิทอยู่บนหน้าท้องที่เต็มไปด้วยเส้นริ้วสีดำของชายผมทอง จดจ่ออยู่กับการงัดข้อกับครรภ์ผี

พลังเวทสายแล้วสายเล่าแทรกซึมเข้าไปในจุดตันเถียนของชายผมทอง และภายใต้การชักนำของลู่เฟย มันก็กระจายออกไปรอบๆ รวมเข้ากับพลังเวทของลู่เฟย ผนึกกำลังกันทั้งบนและล่างห่อหุ้มครรภ์ผีเอาไว้ทั้งหมด
ครรภ์ผีไม่สามารถยึดเกาะอยู่ในร่างกายของชายผมทองได้อีกต่อไป
ขั้นตอนนี้สำเร็จ ก็เท่ากับสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว!
ลู่เฟยรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ฝ่ามือเพิ่มแรงมากขึ้น ดันครรภ์ผีขึ้นไปด้านบน

ครรภ์ผีขยับไม่ได้ ทำได้เพียงเคลื่อนที่ตามฝ่ามือของลู่เฟยอย่างว่าง่าย
ชายผมทองท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัส ดูเหมือนว่าจะสลบไปแล้ว ร่างกายเพียงแค่สั่นเทาตามสัญชาตญาณ ไม่มีการดิ้นรนอะไรมากไปกว่านั้น
ลู่เฟยคอยสังเกตสภาพร่างกายของเขาอยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นว่าเขาทรมานเกินไป ก็จะหยุดพักชั่วคราวเพื่อผ่อนปรน
ในตอนนั้นเอง

หน้าต่างก็หยุดสั่นสะเทือนกะทันหัน
ความเงียบสงัดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน กลับทำให้อาหลงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
อาหลงหันไปมองลู่เฟยเป็นระยะ แล้วก็หันไปมองหน้าต่างสลับกัน
ปัง!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว หน้าต่างถูกพุ่งชนจนแตกกระจาย เศษกระจกร่วงกราวเต็มพื้น เงาสีเทาอมเขียวสายหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาอย่างดุร้าย
ลมหยินพัดทะลักเข้ามาในห้องตามมาติดๆ
ยันต์อักษรสยบผีบนประตูและหน้าต่างส่งเสียงดังพึ่บพั่บ มีทีท่าว่าจะหลุดลอกออก
ลูกหมาตัวดำกระโดดขึ้นทันที พุ่งเข้ากัดเงาสีเทาอมเขียวสายนั้น