บทที่ 343 น้ำคืนหยาง

ตึกๆๆ!
ก้อนเนื้อเต้นตุบๆ อย่างรุนแรงอยู่ในไหผนึกวิญญาณ
อาหลงกดฝาไหไว้แน่น ไม่ยอมให้มันหนีออกมาได้
ลู่เฟยรีบจ้ำอ้าวเข้าไปหา นำยันต์อักษรสยบผีสองแผ่นแปะไขว้กันไว้ด้านบน ไหก็สงบนิ่งลงในทันที
"เถ้าแก่ลู่ นี่สำเร็จแล้วใช่ไหม?" อาหลงหอบหายใจแฮกๆ เอ่ยถาม
"ใช่"
ลู่เฟยให้คำตอบที่แน่ชัดกับเขา ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ร่างกายหมดเรี่ยวแรงอยู่บ้าง
การประลองเวทข้ามอากาศ สิ้นเปลืองพลังเวทมากเกินไป ถึงแม้เขาจะเอาชนะอีกฝ่ายได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เหนื่อย

"โหวจึ!"
อาหลงไม่สนที่จะพักผ่อน รีบวิ่งไปที่เตียง ตรวจดูอาการของชายผมทอง
มุมปากของชายผมทองมีเลือดสีดำไหลซึมออกมา นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียง
สีหน้าย่ำแย่ราวกับคนตาย หน้าท้องที่เคยนูนสูงยุบแฟบลงไปแล้ว แต่บนผิวหนังกลับทิ้งรอยแตกลายเอาไว้เป็นทางยาว
"โหวจึ?"
อาหลงใจหายวาบ ยื่นมือไปอังจมูกเพื่อตรวจดูลมหายใจของชายผมทอง สีหน้าพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
"เถ้าแก่ลู่ เขาหมดลมแล้ว!"
"ร่างกายเขาอ่อนแอเกินไป ทนรับการทรมานหนักขนาดนี้ไม่ไหวหรอก" ลู่เฟยรีบลุกขึ้น เดินมาที่ข้างเตียง แล้วแตะดูอุณหภูมิร่างกายของโหวจึ
ยังคงมีความอบอุ่นอยู่สายหนึ่ง
"ยังพอช่วยได้!"

"อาหลง นายไปต้มน้ำร้อนมาสักกาหนึ่งก่อน"
"ได้!" อาหลงเดินไปที่ห้องครัว รื้อค้นตู้หาหม้อมาได้ใบหนึ่ง รองน้ำแล้วรีบเอาขึ้นตั้งบนเตาเพื่อต้มทันที
"หาแก้วหรือชามที่มีฝาปิดมาใบหนึ่ง พอน้ำเดือดแล้ว นายก็เทน้ำใส่ลงไปในชาม แล้วเอาฝาปิดไว้" ลู่เฟยกล่าวต่อ
"หลังจากผ่านไปสามนาทีก็เปิดฝาออก เอาน้ำหยดที่เกาะอยู่บนฝาป้อนเข้าปากโหวจึ"
"ตกลง!"

อาหลงทำตามทุกขั้นตอน
พอครบสามนาที เขาก็รีบเปิดฝาออกทันที นำหยดน้ำที่ระเหยเกาะอยู่ด้านบน ป้อนเข้าปากชายผมทองอย่างระมัดระวัง
ริมฝีปากที่แห้งผากของชายผมทองได้รับความชุ่มชื้นขึ้นมาเล็กน้อย
หยดน้ำอุ่นๆ ทีละหยดไหลลื่นลงไปในช่องปากที่เหม็นคาวของเขา
"เถ้าแก่ลู่ ต่อไปต้องทำยังไง?"
"รอ"
อาหลงกำหมัดแน่น จ้องมองชายผมทองเขม็ง ไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา
หนึ่งวินาที
สองวินาที
ท่ามกลางการรอคอยอันแสนยาวนานนี้ ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เขาก็นึกถึงภาพตอนเด็กๆ ที่ชายผมทองแอบเอาขนมยัดใส่กระเป๋าเป้ของเขาขึ้นมา
ขนมพวกนั้นพี่สาวของชายผมทองเป็นคนให้มา ไอ้หมอนี่มักจะแอบขโมยกินอยู่เรื่อย...

วินาทีที่เก้า
ชายผมทองสำลักไอออกมาเบาๆ หน้าอกที่แบนราบเริ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแผ่วเบา
"มีลมหายใจแล้ว!"
อาหลงได้สติกลับมา มองดูชายผมทองที่เริ่มกลับมาหายใจอีกครั้ง หมัดที่กำแน่นในที่สุดก็คลายออก
"ดีจัง รอดตายแล้ว!" ลู่เฟยรู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก
อาหลงปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ ดึงผ้าห่มมาห่มให้ชายผมทอง
"เถ้าแก่ลู่ น้ำเมื่อกี้มันคืออะไรเหรอ? ทำไมถึงสามารถทำให้คนที่ตายไปแล้วฟื้นคืนชีพกลับมาได้?"
"นั่นเรียกว่าน้ำคืนหยาง สามารถช่วยเพิ่มพลังหยางเฮือกสุดท้ายให้กับคนที่ใกล้จะตายได้ อาการของโหวจึเมื่อกี้ยังไม่ได้ตายสนิทหรอก ก็แค่หายใจไม่ทัน ร่างกายอยู่กึ่งกลางระหว่างความเป็นกับความตาย น้ำคืนหยางช่วยต่อพลังหยางเฮือกนี้ให้เขา เขาก็เลยกลับมาหายใจได้อีกครั้งนั่นแหละ"
ลู่เฟยยิ้มบางๆ
"คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพหรอก! พวกที่ตายสนิทไปแล้ว ต่อให้มียาวิเศษอะไรก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้นแหละ"