บทที่ 344 ตายตาหลับ

เมื่อคนเราใกล้ตาย คำพูดมักจะจริงใจ
ลู่เฟยมองลงมาจากมุมสูง ทอดสายตามองคนเลี้ยงผีในกองเลือดอย่างเรียบเฉย
"แกยังมีคำสั่งเสียอะไรอีกไหม?"
"ข้าแค่อยากรู้ ว่าทำไมภายในระยะเวลาสั้นๆ เอ็งถึงมีพลังเวทที่แก่กล้าขนาดนี้ได้?"

คนเลี้ยงผีเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่หล่อเหลาและเย็นชาของลู่เฟย ภายในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและสับสน
ครั้งที่แล้วเขาก็พลาดท่าเสียทีให้กับไอ้หนุ่มนี่
อุตส่าห์หาคนที่มีดวงชะตาหยินมาปลูกผีได้ พอครรภ์ผีถือกำเนิด เขาก็จะสามารถนำมันมาหลอมเป็นผีร้ายประจำกายของตัวเองได้ แล้วพลังฝีมือก็จะเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล
แต่นึกไม่ถึงเลยว่า จะมาเจอไอ้หนุ่มนี่อีกแล้ว!

ตัวเขาในเวลานี้เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่เฟย กลับอ่อนแอจนทนการโจมตีไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว
ทำไมกัน?
"แกแค่อยากรู้เรื่องนี้งั้นเหรอ?" ลู่เฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
"ข้าก็แค่อยากจะตายตาหลับก็เท่านั้น"
คนเลี้ยงผีถอนหายใจยาว แววตาหม่นหมอง ราวกับเตรียมใจที่จะตายไว้แล้ว

"ถ้างั้นแกก็ฟังให้ดีนะ"
ลู่เฟยอุ้มลูกหมาตัวดำ ขยับเข้าไปใกล้คนเลี้ยงผีเล็กน้อย
คนเลี้ยงผีเงยหน้าขึ้น ทำท่าตั้งใจฟัง
ลู่เฟยมองใบหน้าที่แก่ชราซีดเซียวและมืดมนของเขา ยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยออกมาสองสามคำเบาๆ
"ฉันไม่บอกแกหรอก"

สีหน้าของคนเลี้ยงผีแข็งค้าง รูม่านตาสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุมได้ หน้าอกที่เปื้อนเลือดกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
"แก! แก..."
เงาผีตนหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังลู่เฟยอย่างเงียบเชียบ พุ่งเข้าใส่เขาอย่างดุร้าย
ลู่เฟยยกมือขึ้น
ไม้พุทราในมือสาดประกายสายฟ้าสว่างวาบ