บทที่ 345 เนื้อบนสวรรค์คือเนื้อมังกร เนื้อบนดินคือเนื้อลา

"น้องลู่ เธออาจจะยังไม่รู้ เนื้อลานี่เป็นของดีจริงๆ นะ"
พอพูดถึงเรื่องกิน หลิวฟู่กุ้ยก็เล่าอย่างออกรสออกชาติ
"ไม่เพียงแต่รสชาติอร่อยเนื้อนุ่มละมุน ยังอุดมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ แม้แต่จักรพรรดิหลี่ซื่อหมินในสมัยโบราณยังเอ่ยปากชมไม่ขาดปาก"
"ประโยคที่ว่า เนื้อบนสวรรค์คือเนื้อมังกร เนื้อบนดินคือเนื้อลา ก็เป็นคำพูดของหลี่ซื่อหมินนี่แหละ"
"เล่าลือกันว่าตอนที่หลี่ซื่อหมินยังไม่ได้ขึ้นครองราชย์ เคยไปขอพักค้างแรมที่บ้านของบัณฑิตคนหนึ่ง บัณฑิตใช้เนื้อลาในบ้านมาต้อนรับ หลี่ซื่อหมินรู้สึกว่ามันอร่อยมาก จนกระทั่งภายหลังได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิก็ยังคงคิดถึงไม่ลืมเลือน"
เขาส่ายหัวไปมา อ้างอิงตำราและเรื่องราวต่างๆ พูดจาน้ำไหลไฟดับ

"เฒ่าหลิวพูดได้ดี! ของที่จักรพรรดิในสมัยโบราณเคยเสวย ตอนนี้พวกเราก็ได้กินแล้ว! แบบนี้มันเท่ากับว่าพวกเราได้รับการปฏิบัติในระดับเดียวกับจักรพรรดิเลยไม่ใช่หรือไง!" เฉินจินฟาปรบมือร้องดีใจอยู่ข้างๆ
"ไม่ๆๆ! สมัยนี้ขอแค่มีเงิน ของอร่อยอะไรบ้างล่ะที่จะไม่ได้กิน? ของที่จักรพรรดิเคยเสวยหรือไม่เคยเสวย พวกเราล้วนหามากินได้ทั้งนั้น เสวยสุขยิ่งกว่าจักรพรรดิเสียอีก!"
สองคนนี้ช่างเป็นคอเดียวกันจริงๆ
ไม่นานนัก
เนื้อลาก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
เนื้อลาตุ๋นซีอิ๊ว เนื้อลาตุ๋นเปื่อย เนื้อลาผัดต้นหอม แผ่นแป้งม้วนเนื้อลา ซี่โครงลาย่างหม่าล่า... ช่างเป็นงานเลี้ยงเมนูลาแบบจัดเต็มจริงๆ!
สีสัน กลิ่น รสชาติ ครบครัน

แต่ทว่า ทุกคนต่างก็ลอบกลืนน้ำลายยังไม่ยอมขยับตะเกียบ ต้องรอให้ลู่เฟยตรวจดูก่อน
ปลาไหลศพนั่นทิ้งเงาแห่งความหวาดกลัวไว้ให้ทุกคนจริงๆ
ลู่เฟยหัวเราะพลางมองดู แล้วพยักหน้า "ไม่มีปัญหา"
ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก ถึงได้พากันขยับตะเกียบ
"กินเลย กินกันให้อิ่ม ไม่ต้องเกรงใจ!"
ลู่เฟยลองชิมดู เนื้อลานี่อร่อยสมคำร่ำลือจริงๆ เนื้อนุ่มละมุน รสชาติกลมกล่อม

ทุกคนสวาปามกันอย่างเอร็ดอร่อย
แม้แต่ลูกหมาตัวดำก็ยังกินเนื้อไปไม่น้อย พุงน้อยๆ กลมป่องเชียว
หลิวฟู่กุ้ยยิ่งปล่อยตัวตามสบาย กินอย่างเอาเป็นเอาตาย
น่าเสียดายที่หู่จึไม่อยู่ พลาดมื้ออร่อยมื้อนี้ไปซะแล้ว
"เฒ่าหลิว นายเบาๆ หน่อยเถอะ เมื่อช่วงก่อนฉันยังได้ยินนายบ่นเรื่องโรคสามสูงอยู่เลย" เฉินจินฟากินไปได้สักพัก ก็วางตะเกียบลงอย่างอาลัยอาวรณ์ พอเห็นหลิวฟู่กุ้ยกินแบบไม่ยั้งปาก ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
"ไม่กลัวหรอก!" หลิวฟู่กุ้ยตบพุงตัวเอง ท่าทางภูมิใจอยู่ไม่น้อย "เฮียฟา เฮียไม่สังเกตเหรอว่าฉันผอมลงแล้ว?"

"พุงของนายมันยุบลงไปได้ยังไงเนี่ย?" เฉินจินฟาประหลาดใจ "สัปดาห์ก่อนตอนฉันเจอนาย ยังดูเหมือนคนใกล้คลอดอยู่เลย ทำไมยุบเร็วขนาดนี้ล่ะ?"
หลิวฟู่กุ้ยหัวเราะหึหึ "ช่วงนี้น้องลู่เพิ่งจะได้ของวิเศษชิ้นนึงมา ช่วยคนลดหุ่นโดยเฉพาะ แค่ดูดปุ๊บก็ผอมปั๊บ เห็นผลทันตาเลยล่ะ! ตอนนี้ฉันไม่กลัวอ้วนแล้ว กินได้เต็มที่! ฮ่าๆ เฮียฟาสนใจจะไปลองดูไหมล่ะ?"
"มีของวิเศษแบบนี้ด้วยเหรอ? ถ้างั้นฉันต้องไปลองดูซะหน่อยแล้ว!" เฉินจินฟากระตือรือร้นขึ้นมาทันที "คนเราพอถึงวัยกลางคนก็จำใจต้องยอมรับ คิดถึงตอนนั้น ร่างกายฉันแข็งแรงยิ่งกว่าอาหลงซะอีก ตอนนี้วิ่งนิดวิ่งหน่อยก็หอบแล้ว! ไอ้นั่นก็ไม่กล้ากินเยอะ ไอ้นี่ก็ไม่กล้าดื่มเยอะ ไม่ยอมรับความแก่ไม่ได้จริงๆ"
เขาถอนหายใจราวกับวีรบุรุษในวัยชรา มองลู่เฟยด้วยความอิจฉาเล็กน้อย