บทที่ 346 โรคไข้สูง

"ยังมีคนหน้าตาแบบนี้อยู่อีกเหรอ?"
ลู่เฟยมองหลิวฟู่กุ้ยอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ รู้สึกว่าเขากำลังคุยโวอยู่
"เฒ่าหลิว นายเอาลูกค้ามานินทาแบบนี้ มันไม่ค่อยดีมั้ง?"
"เรื่องจริงแท้แน่นอน! แวบแรกที่ฉันเห็นเขา ฉันยังนึกว่าปีศาจคางคกซะอีก!"

หลิวฟู่กุ้ยเดาะลิ้นดังจึ๊กจั๊ก
"ถ้าไม่เชื่อ นายก็ตามฉันไปดูสิ! ฉันไม่ได้พูดเกินจริงเลยนะ เขาไม่ได้แค่รูปร่างเหมือน ขนาดหน้าตาก็ยังคล้ายเลย"
"อีกสามวันเขาถึงจะมา ลูกค้าเราเยอะ คิวจองสองวันนี้เต็มหมดแล้ว!"
"ไม่ต้องหรอก ฉันก็แค่ถามไปงั้นแหละ" ลู่เฟยหัวเราะพลางส่ายหน้า ข้าวร้อยรวงเลี้ยงคนร้อยแบบ บางคนจะหน้าตาแปลกไปสักหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ

"ช่วงนี้ลำบากนายแล้วนะ"
"ไม่ลำบาก ไม่ลำบากเลย!" หลิวฟู่กุ้ยโบกมือเป็นพัลวัน รอยยิ้มเบิกบานเต็มหน้า
ธุรกิจที่ลงทุนน้อยแต่กำไรมหาศาลแบบนี้ มีกี่คนที่ร้องขอแต่ก็ไม่ได้มา แค่ขยับมือนิดหน่อยก็ได้เงินเป็นกอบเป็นกำแล้ว จะไปเหนื่อยตรงไหนล่ะ?
"น้องลู่ ถ้างั้นนายพักผ่อนไปก่อนนะ วันนี้ยังมีนัดลูกค้าไว้อีก ฉันขอตัวกลับไปทำงานก่อนล่ะ!"

"ไปเถอะ"
หลิวฟู่กุ้ยเดินกลับไปอย่างอารมณ์ดี
ลู่เฟยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โอนเงินให้จิงเจี้ยนหนึ่งแสนหยวน
"ไอ้ของพรรค์นั้นมีไอ้โง่ซื้อจริงๆ เหรอ?" จิงเจี้ยนมองตัวเลขบนหน้าจอ นับซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ "ลู่เฟย นายพิมพ์ศูนย์เกินมาหลายตัวหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไม่ใช่แค่มีคนซื้อนะ แต่มีคนแย่งกันซื้อเยอะแยะเลยล่ะ นายรอรับเงินเถอะ นี่เพิ่งจะเป็นรายได้ก้อนแรกนะ เดี๋ยวยังมีตามมาอีกเพียบ" ลู่เฟยพิมพ์ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
จิงเจี้ยนอึ้งไปพักใหญ่ กว่าจะพิมพ์ประโยคหนึ่งกลับมาได้ "ไอ้ของพรรค์นี้มันดีตรงไหนเนี่ย? รสนิยมของคนรวยนี่มันวิปริตกันขนาดนี้เลยเหรอ?"
"นายเดาสิ! ถ้าเดาถูก ของอัปมงคลที่นายติดค้างฉันอยู่ก็จะลดลงชิ้นนึง แต่ถ้าเดาผิด ของอัปมงคลที่ติดค้างฉันอยู่ก็จะเพิ่มขึ้นชิ้นนึงนะ"
"ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด!" จิงเจี้ยนโกรธจนแทบจะมองบน