บทที่ 347 ตีศพแล้ง

บนเตียงผู้ป่วย ชายหญิงชราทั้งสองคนริมฝีปากแห้งผาก ผิวหนังแห้งกร้าน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไข้สูงหรือเปล่า ร่างกายถึงได้มีสัญญาณของภาวะขาดน้ำเล็กน้อย
ส่วนตรงหว่างคิ้วมีไอสีดำเข้มข้นพันเกี่ยวอยู่ เปลือกตา ริมฝีปาก และเล็บ ล้วนเริ่มมีสีคล้ำดำเล็กน้อย
ลู่เฟยขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
ไออัปมงคลหนักเกินไปแล้ว!

ยันต์อักษรสยบผีทำได้เพียงแค่สะกดมันไว้ ไม่ให้อาการของชายหญิงชราทั้งสองคนทรุดหนักลงไปกว่าเดิม แต่ไม่สามารถขจัดไออัปมงคลออกไปได้
"หู่จึ พวกเขาไปล่วงเกินอะไรมากันแน่?"
ขอบยันต์อักษรสยบผีบนตัวของชายหญิงชราทั้งสองคนมีสีคล้ำดำเล็กน้อย มีร่องรอยของการถูกไออัปมงคลแทรกซึมแล้ว
ลู่เฟยหยิบยันต์อักษรสยบผีแผ่นใหม่มาเปลี่ยนให้

"เถ้าแก่ พวกเราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ"
หู่จึมองดูพ่อแม่แวบหนึ่ง แล้วชี้ไปที่นอกห้องพักผู้ป่วยให้ลู่เฟยดู
"อืม"
ลู่เฟยตรวจสอบดูอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าสีหน้าตอนหลับสนิทของชายหญิงชราทั้งสองคนดูสงบลงมากแล้ว จึงเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปพร้อมกับหู่จึ

โรงพยาบาลประจำตำบลไม่ค่อยมีคนนัก ดูเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยว
หู่จึพิงกำแพงที่สีหลุดลอก จุดบุหรี่ขึ้นสูบใหม่อีกมวน แล้วถอนหายใจยาวออกมา
"หมู่บ้านเราปีนี้มีเรื่องแปลกประหลาดมาก ตอนแรกก็เจอภัยแล้ง เก็บเกี่ยวผลผลิตไม่ได้เลยสักเม็ด"
"ต่อมา ก็มีคนป่วยตายติดต่อกันหลายคน"
"คนในหมู่บ้านรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ลางดี หลังจากปรึกษาหารือกันแล้ว ก็เลยไปเชิญนักพรตเฒ่าคนหนึ่งจากข้างนอกมาดูให้ นักพรตเฒ่าช่วยหมู่บ้านขอฝน แต่สุดท้ายฝนก็ไม่ตก แถมยังนำพาความหายนะมาให้อีก"

"ขอฝนเหรอ?" ลู่เฟยขมวดคิ้ว
การขอฝนเป็นวิชาอาคมขั้นสูงที่ต้องขอยืมพลังจากสวรรค์ จำเป็นต้องมีตบะบารมีที่แก่กล้า
หรือว่าเป็นเพราะนักพรตเฒ่าคนนั้นความสามารถไม่ถึง ขอฝนไม่สำเร็จ ก็เลยนำพาสิ่งอัปมงคลมาแทน?
"แล้วนักพรตเฒ่าคนนั้นใช้วิธีไหนในการขอฝนล่ะ?"