บทที่ 348 ต้นตอของหายนะ

ความมืดมิดยามราตรีปกคลุมหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาอันเงียบสงัดแห่งนี้
หญ้าป่าเหี่ยวเฉา แปลงผักแห้งผาก ต้นไม้ใหญ่สองสามต้นแกว่งไกวใบไม้สีเหลืองที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเพื่อพยุงชีวิตรอด
ลู่เฟยกับหู่จึเหยียบย่ำลงบนผืนดินที่แห้งแตกระแหง เดินเข้าไปในหมู่บ้าน
คนแปลกหน้าเข้าหมู่บ้าน ปกติแล้วจะมีเสียงหมาเห่า
แต่ในเวลานี้ภายในหมู่บ้านกลับเงียบสงัดจนชวนให้ขนลุก ไม่เพียงแต่ไม่มีเสียงหมาเห่า แม้แต่เสียงแมลงหรือนกร้องก็ยังไม่มี
เงียบเหงาราวกับป่าช้า

แห้งแล้ง ร้อนอบอ้าว
ปกติแล้วพื้นที่ภูเขามักจะมีพืชพรรณเยอะ จึงควรจะเย็นสบายและชุ่มชื้นกว่าที่อื่น
แต่อากาศที่นี่ราวกับถูกสูบออกไปจนหมด ไม่มีร่องรอยของความชื้นเลยแม้แต่น้อย
เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ลู่เฟยก็รู้สึกคอแห้งผาก
แม้แต่ลูกหมาตัวดำที่ถูกหู่จึอุ้มไว้ในอ้อมกอด ก็ยังร้อนจนต้องหอบแฮกๆ แลบลิ้นเล็กๆ สีดำออกมา
ลู่เฟยเปิดขวดน้ำ ดื่มเข้าไปสองอึกถึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

ต้องอยู่ที่นี่ทั้งคืน ไม่รู้ว่าจะต้องดื่มน้ำไปอีกเท่าไหร่ โชคดีที่ก่อนออกเดินทางพวกเขาซื้อน้ำแร่ขวดใหญ่ใส่รถมาหลายลัง
"หมู่บ้านแล้งมาสองเดือนกว่าแล้ว แม้แต่บ่อน้ำเก่าแก่อายุหลายสิบปีนั่นก็ยังแห้ง ตอนนี้คนในหมู่บ้านจะใช้น้ำก็ต้องออกไปหาบมาจากข้างนอก น่าโมโหจริงๆ"
หู่จึถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
ความแห้งแล้งแบบนี้มันผิดปกติจริงๆ โดยปกติแล้วต้องแล้งสักประมาณหนึ่งปี น้ำบาดาลถึงจะแห้งขอด
"หมาพวกนั้นถูกศพแล้งกินไปหมดแล้วเหรอ?" ลู่เฟยเช็ดเหงื่อ เอ่ยถามขณะเดิน
"ต้องใช่แน่ๆ! ตายอนาถกันทุกตัวเลย ท้องถูกกัดจนทะลุ ลำไส้ตับม้ามไหลกอง เครื่องในกับเนื้อก็ถูกกินไปตั้งเยอะ..." หู่จึทนพูดต่อไม่ไหว

"ตัวแรกที่ตายคือหมาของบ้านลุงเหล่าเกิน จากนั้นก็เป็นพวกเป็ดไก่ ตอนหลังแม้แต่เมียของลุงเหล่าเกินก็หายตัวไป"
"ตอนนั้นคนในหมู่บ้านยังไม่รู้เรื่องศพแล้ง ก็นึกว่ามีขโมยเข้าหมู่บ้าน ช่วงนั้นเมียลุงเหล่าเกินกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมพอดี ตอนที่หล่อนไม่อยู่ ทุกคนก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก"
"ตอนนี้ ทุกคนต่างก็พูดกันว่าเมียลุงเหล่าเกินต้องถูก... กินไปแล้วแน่ๆ"
หู่จึมองซ้ายมองขวา ในแววตาเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัว
"นี่มันตรงกับลักษณะของศพแล้งจริงๆ! ปกติแล้วศพแล้งจะเริ่มกินสัตว์เลี้ยงในบ้านของตัวเองก่อน จากนั้นก็เป็นคนในครอบครัวตัวเอง!" ลู่เฟยมีสีหน้าเคร่งเครียด "พอจับกินคนในบ้านจนหมดแล้ว มันถึงจะไปกินคนบ้านอื่นในหมู่บ้าน"
"แต่ลุงเหล่าเกินยังไม่ตายนี่นา สัตว์เลี้ยงในหมู่บ้านบ้านอื่นก็โดนทำร้ายกันหมดแล้ว อีกอย่าง เรื่องที่คนในหมู่บ้านเป็นไข้สูงล่ะมันคืออะไรกันแน่?" หู่จึเบิกตากว้าง มีคำถามเป็นชุด

"ไม่ต้องรีบร้อน พวกเรามาก็เพื่อจะสืบเรื่องพวกนี้ให้กระจ่างนี่แหละ" ลู่เฟยตบไหล่เขา หู่จึสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มความร้อนรนในใจเอาไว้
ทั้งสองคนแวะไปที่บ้านของหู่จึเป็นที่แรก
ลานบ้านถูกจัดเก็บไว้อย่างสะอาดสะอ้าน ฟืนและอุปกรณ์ทำนาถูกวางซ้อนกันไว้อย่างเป็นระเบียบ หลังบ้านเป็นแปลงผักและเล้าไก่ หน้าบ้านก็ปลูกดอกไม้เอาไว้บ้าง
น่าเสียดาย ที่พวกมันล้วนเหี่ยวเฉาไปหมดแล้ว
ในเล้าไก่ไม่มีไก่เลยสักตัว มีแต่ขนไก่เกลื่อนกลาดและคราบเลือดที่แห้งกรัง
"เป็ดไก่พวกนี้ล้วนเป็นหยาดเหงื่อแรงกายของแม่ฉัน แม่ฉันอุตส่าห์อาบเหงื่อต่างน้ำเอาธัญพืชมาเลี้ยงพวกมันทุกวัน ตอนนี้หายไปหมดแล้ว! ไอ้นักพรตเฒ่าชาติหมานั่นต้องเป็นพวกสิบแปดมงกุฎแน่ๆ!" หู่จึปวดใจเป็นอย่างมาก ก่นด่าด้วยความเคียดแค้น