บทที่ 354 ลมหยินกะทันหัน

"เยี่ยมไปเลย! เถ้าแก่ จุดอ่อนอะไรเหรอ?"
พอได้ยินลู่เฟยพูดแบบนี้ หู่จึกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
บนตัวผีแมวตนนี้เต็มไปด้วยคราบเลือด นัยน์ตาแมวสีเขียวสาดประกายแสงดุร้ายชวนให้ขนลุกซู่ แค่เขามองก็ยังรู้สึกหวาดหวั่น
พอนึกถึงสัตว์เลี้ยงในหมู่บ้านตั้งมากมายที่ต้องตายอย่างอนาถด้วยน้ำมือของสิ่งอัปมงคลตนนี้ ในใจก็ยิ่งหวาดกลัวเข้าไปใหญ่
"หู่จึ นายว่าแมวกลัวอะไรที่สุดล่ะ?" ลู่เฟยยิ้มบางๆ หยิบขวดน้ำออกมาจากกระเป๋าเป้
"น้ำ! แมวกลัวน้ำ!" หู่จึตาลุกวาว

"ถูกต้อง! ผีแมวตนนี้เดิมทีก็จมน้ำตาย น้ำก็คือดาวข่มของมันนี่แหละ!"
ทั้งสองคนต้อนผีแมวไปจนมุม
ขนสีดำทั่วร่างของผีแมวตั้งชันขึ้น ส่งเสียงคำรามคล้ายกับเสียงแมวร้องโหยหวน นัยน์ตาแมวสีเขียวเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและโกรธเกรี้ยว กวัดแกว่งกรงเล็บอันแหลมคมเข้าใส่ทั้งสองคน
หู่จึใช้ดาบหัวผีสกัดมันไว้ ไม่เปิดโอกาสให้มันหนีไปได้
ลู่เฟยบิดฝาขวดออก สาดน้ำข้างในใส่ผีแมว
แต่ในตอนนั้นเอง
รูปตั้งศพบนโต๊ะก็ร่วงหล่นลงมาเสียงดังแกรก

ตามมาติดๆ
หลอดไฟก็ดับพรึบลงโดยไม่มีลางบอกเหตุใดๆ
ทั่วทั้งบ้านตกอยู่ในความมืดมิดในทันที
"แย่แล้ว!"
ลู่เฟยใจหายวาบ รีบเปิดไฟฉายด้วยความเร็วที่สุด แต่ตรงมุมห้องจะยังมีเงาของผีแมวอยู่อีกได้ยังไง?
ไฟฉายสาดส่องไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
ประตูหน้าต่างปิดสนิท แต่มองไปทางไหนก็ไม่เห็นร่องรอยของผีแมวเลย ราวกับหายตัวไปในอากาศก็ไม่ปาน

"จบกัน! เถ้าแก่ ปล่อยให้มันหนีไปได้แล้วใช่ไหม?" หู่จึร้อนรน
"เพิ่งจะผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที สิ่งอัปมงคลนั่นต้องยังอยู่ในบ้านแน่!" ลู่เฟยตั้งสติ
ลูกหมาตัวดำลุกขึ้นจากหน้าประตูบ้านกะทันหัน วิ่งไปที่หน้าบันได
"ขึ้นไปชั้นบนแล้ว!"
"เร็วเข้า!"
ลู่เฟยรีบปีนขึ้นบันไดทันที เพิ่งจะโผล่หัวขึ้นไป ประกายแสงเย็นเยียบก็สว่างวาบขึ้นเหนือหัว กรงเล็บอันแหลมคมตวัดกวาดมาในชั่วพริบตา
เขาหดคอหลบ สะบัดไม้สายฟ้าฟาดขึ้นไปด้านบน

ตูม
ประกายสายฟ้าพุ่งทะยานออกไป
ผีแมวตนนั้นเมื่อวานเคยเสียเปรียบมาแล้ว พอประกายสายฟ้าสว่างวาบ มันก็กระโดดพุ่งตัวหลบหลีกไปอย่างรวดเร็ว
ลู่เฟยฉวยโอกาสนี้กระโดดเข้าไปในห้องใต้หลังคา
ลูกหมาตัวดำขาสั้นเกินไป ปีนบันไดไม่ขึ้น จึงได้แต่เห่าโฮ่งๆ ด้วยความร้อนรนอยู่ข้างล่าง
หู่จึถอยลงมา คว้าตัวมันขึ้นมาวางไว้บนไหล่ แล้วพามันขึ้นไปบนห้องใต้หลังคาด้วยกัน
ลู่เฟยถือไฟฉายกวาดสายตามองไปรอบๆ