บทที่ 353 ผีแมว

ยามค่ำคืนค่อยๆ ดึกสงัดลง
ความมืดมิดและความร้อนอบอ้าวปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
แต่หู่จึกลับรู้สึกเย็นยะเยือกที่แผ่นหลัง
ดวงตาที่แก่ชราในรูปตั้งศพคู่นั้น เอาแต่จ้องมองเขาเงียบๆ ทำเอาเขารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เขาหันกลับไปมองอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ทนไม่ไหว อยากจะย้ายรูปตั้งศพไปไว้ที่อื่น
แต่พอเขาคิดจะลุกขึ้น กลับพบด้วยความตกใจว่าตัวเองขยับตัวไม่ได้ ร่างกายราวกับถูกทากาวติดไว้กับม้านั่งก็ไม่ปาน
อยากจะร้องตะโกน ก็ร้องไม่ออก
แกรก

จู่ๆ ด้านหลังก็มีเสียงดังแว่วมา
หู่จึรู้สึกใจหายวาบ หางตาเหลือบไปเห็นรูปตั้งศพใบนั้นตกลงมาจากโต๊ะ
ทุกครั้งที่เขากะพริบตา รูปตั้งศพใบนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้เขาอีกก้าวหนึ่ง
ทีละก้าว ทีละก้าว
มาหยุดอยู่ด้านหลังของเขา
ขนทั่วร่างของเขาลุกซู่ พยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิตเพื่อจะลุกขึ้น
ทว่า
มือข้างหนึ่งก็วางลงบนไหล่ของเขา

"อ๊าก!"
หู่จึร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ดิ้นรนอย่างสุดชีวิต
"หู่จึ!"
เสียงที่คุ้นเคยดังมา หู่จึลืมตาโพลงขึ้นทันที ก็พบว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังตัวเองคือลู่เฟย
ส่วนรูปตั้งศพใบนั้นก็ยังคงพิงอยู่บนโต๊ะอย่างดี
ความฝันงั้นเหรอ?
หู่จึอึ้งไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่
"หู่จึ นายเป็นอะไรไป?" ลู่เฟยมองเขาด้วยความห่วงใย

"เมื่อกี้ไม่รู้หลับไปได้ยังไง ดันฝันร้ายซะได้ ไม่เป็นไรหรอก"
หู่จึเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ความรู้สึกในความฝันมันสมจริงเกินไป ตอนนี้เขายังคงรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนอยู่เลย
"อย่าตึงเครียดเกินไปสิ! ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดอะไร มันก็ต้องมีวิธีรับมือทั้งนั้นแหละ..."
ลู่เฟยกำลังเอ่ยปลอบใจ
ด้านนอกลานบ้าน ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ดังแว่วมา
ลูกหมาตัวดำลุกขึ้นนั่งบนพื้นทันที ดวงตาสีดำขลับจ้องมองความมืดมิดนอกประตู เต็มไปด้วยความระแวดระวัง
ลู่เฟยกับหู่จึหุบปากฉับอย่างรู้ใจกัน รวบรวมสมาธิเงี่ยหูฟัง

ครืด ครืด—
แหลมบาดหูมาก
เป็นเสียงเล็บที่แหลมคมขูดขีดไปตามกำแพง
"มาแล้ว!"
ในใจของทั้งสองคนสั่นสะท้าน เริ่มระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที
"หู่จึ แผนเดิม! นายแกล้งทำเป็นลุงเหล่าเกินล่อสัตว์ประหลาดตัวนั้นเข้ามา ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะคอยจับตาดูนายไว้เอง"
"เถ้าแก่ ฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!"