บทที่ 352 แมวกตัญญูกว่าคน

เป็นบ้านลุงเหล่าเกินอีกแล้ว!
ลู่เฟยกับหู่จึสบตากัน
"ดูจากสีขนแล้ว น่าจะเป็นเจ้าต้าฮวานะ"
"ฉันก็ว่าอยู่ว่าไม่เห็นมันมาพักใหญ่แล้ว นึกว่าในหมู่บ้านแล้งจนไม่มีอะไรกิน มันก็เลยหนีไปเอง ที่แท้ก็ตกลงไปในบ่อนี่เอง"
"ต้าฮวาถูกแม่ลุงเหล่าเกินเลี้ยงมากับมือ อยู่กับแกมาตั้งหลายปี ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่แกก็รักมันที่สุด ขอแค่แกมีของกินตกถึงท้อง ก็จะแบ่งให้แมวตัวนี้ตลอด"
"ตอนที่แม่ลุงเหล่าเกินตาย ก็ได้มันนี่แหละมาร้องเรียกอยู่หน้าประตู ทุกคนถึงได้รู้"
"ตอนนั้นมันร้องไห้เหมือนเด็กเลย ฉันฟังแล้วยังรู้สึกหดหู่ใจตามไปด้วย"
"หลังจากที่ฝังศพแม่ลุงเหล่าเกินแล้ว มันก็ไม่เคยกลับบ้านอีกเลย บางทีฉันก็เห็นมันไปนอนอยู่หน้าหลุมศพ แถมยังคาบพวกนกตัวเล็กๆ กับหนูไปให้ด้วย"

"แมวยังกตัญญูกว่าคนซะอีก!"
"เหล่าเกินกับเมีย ไม่เคยไปกราบไหว้เลยสักวัน"
"พูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ! ในหมู่บ้านยังไม่สงบสุขเลย ไม่แน่ว่าแม่ของเหล่าเกินอาจจะกลับมาแล้วก็ได้..."
ชายหญิงชราสองสามคนถอนหายใจยาว
"หู่จึ ต้าฮวาเป็นแมวแสนรู้ เอ็งไปหาที่ดีๆ แขวนมันไว้เถอะ แมวต้องแขวนไว้บนต้นไม้ถึงจะไปสู่สุคติได้"
"ลุง ป้า ฉันเข้าใจแล้ว" หู่จึพยักหน้าอย่างจริงจัง
"พวกเราไม่คุยกับเอ็งแล้ว วันนี้ยังต้องไปหาบน้ำอีก" พวกคนแก่มองดูดวงอาทิตย์ที่เริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ โบกมือปัด เตรียมตัวจะจากไป
"ลุง รอก่อน"

หู่จึก้าวไปข้างหน้า มอบยันต์อักษรสยบผีบนตัวทั้งหมดให้กับพวกคนแก่
"นี่คือยันต์คุ้มภัย ศักดิ์สิทธิ์มากเลยนะ พวกคุณพกยันต์นี้ติดตัวไว้ ก็จะไม่เจ็บป่วยเป็นไข้"
"ยันต์คุ้มภัยเหรอ? นี่มัน จะมีประโยชน์เหรอ?"
"จริงๆ นะ! ที่พ่อแม่ฉันรักษาชีวิตรอดมาได้ ก็พึ่งพายันต์คุ้มภัยแบบนี้แหละ!"
"ถ้างั้นพวกเราก็ขอรับไว้แล้วกัน! หู่จึเข้าเมืองไปรอบเดียว พัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ! ขอบใจมากนะ!"
ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ก็ตาม ล้วนเป็นความหวังดีของหู่จึ คนแก่สองสามคนรับยันต์ไปอย่างซาบซึ้งใจ เอ่ยขอบคุณหู่จึ แล้วหาบถังน้ำเดินไปตักน้ำที่ไกลออกไปสิบกว่าลี้
เมื่อมองดูแผ่นหลังที่แก่ชราและผอมแห้งของพวกเขา หู่จึก็ถอนหายใจออกมา
"เถ้าแก่ แมวตัวนี้น่าสงสารเกินไปแล้ว พวกเราไปหาต้นไม้ในภูเขาแขวนมันไว้กันเถอะ"

"แขวนไม่ได้หรอก ซากแมวตัวนี้มีไออัปมงคลติดอยู่ มันตายตาไม่หลับ ต้องหาที่เผาทิ้งซะ" ลู่เฟยครุ่นคิด แล้วเอ่ยต่อ "ไปที่หลุมศพแม่ลุงเหล่าเกินเถอะ แมวตัวนี้ซื่อสัตย์ต่อเจ้านายมาก ให้มันไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้านายเถอะ"
"ตกลง!"
ถึงยังไงอากาศก็ร้อนอยู่แล้ว หู่จึจึงตัดสินใจถอดเสื้อแขนสั้นของตัวเองออก เอามาห่อซากแมวไว้ แล้วหิ้วไว้ในมือ
ทั้งสองคนฝ่าแสงแดดที่ร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ เดินมุ่งหน้าไปยังสุสานหลังหมู่บ้าน
ทั้งในและนอกหมู่บ้านล้วนเป็นผืนดินที่แห้งแล้ง
ทุ่งนาถูกทิ้งร้าง ผืนดินแห้งแตกระแหง มองไปทางไหนก็ไม่มีหญ้าขึ้นเลยสักต้น ช่างแตกต่างกับภูเขาสีเขียวชอุ่มที่อยู่ไกลออกไปอย่างสิ้นเชิง
ที่แห้งแล้งมีแค่หมู่บ้านของพวกเขาและบริเวณโดยรอบเท่านั้น
หู่จึหาหลุมศพแม่ลุงเหล่าเกินพบที่ริมสุสาน

หลุมศพเล็กๆ ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว มีร่องรอยของการถูกขุดค้นและกลบฝังใหม่
หลังจากศพแม่ลุงเหล่าเกินถูกเผา ก็ถูกนำกลับมาฝังไว้ที่นี่อีกครั้ง
หู่จึหากิ่งไม้แห้งมาจำนวนหนึ่ง แล้วทำพิธีเผาซากของต้าฮวาที่หน้าหลุมศพ
"คุณย่า ตอนมีชีวิตอยู่ย่าต้องตกระกำลำบาก นั่นเป็นเพราะความผิดของลุงเหล่าเกิน ย่ามีความเคียดแค้นอยู่ในใจ พวกเราเข้าใจได้ แต่ย่าจะเอามาลงกับคนอื่นๆ ในหมู่บ้านไม่ได้นะ"
"พวกเราพาต้าฮวาสุดที่รักของย่ามาให้แล้ว ต่อไปก็มีเจ้าตัวเล็กนี่อยู่เป็นเพื่อนแล้ว ย่าก็ลดโทสะลงหน่อย เลิกทำร้ายหมู่บ้านเราเถอะนะ ได้ไหม?"
หู่จึกราบไหว้หลุมศพ
ลู่เฟยเดินวนรอบหลุมศพหนึ่งรอบ
หลุมศพที่เป็นศพแล้งปกติแล้วดินจะชุ่มชื้นมาก แต่หลุมศพเล็กๆ หลุมนี้กลับแห้งสนิท