บทที่ 351 ซากศพในบ่อน้ำ

"อะไรนะ?"
ลู่เฟยกับหู่จึต่างก็ตกใจ
ชายชราคนนี้ถูกสัตว์ประหลาดทำให้ตกใจจนเลอะเลือนไปแล้วเหรอ?
"ลุง กระดูกของย่าถูกเผาไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ลุงตาฝาดไปหรือเปล่า?" หู่จึเปิดน้ำอีกขวด ส่งให้ลุงเหล่าเกิน เพื่อให้เขาดื่มแก้ตกใจ

ลุงเหล่าเกินดื่มน้ำรวดเดียวไปครึ่งขวด สีหน้ายังคงซีดเผือด
"ฉันไม่ได้ตาฝาด นั่นมันหน้าแม่ฉันชัดๆ! ตอนที่มันกระโจนเข้ามาข่วนฉัน ฉันเห็นเต็มสองตา... เป็นแม่ฉัน แม่ฉันจริงๆ!"
รูม่านตาสั่นระริก แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังยากที่จะเชื่อ
หู่จึกับลู่เฟยสบตากัน อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ "ถ้าอย่างนั้นตอนนั้นก็ทำพลาดน่ะสิ ที่เผาไปไม่ใช่ศพของย่าเหรอ?"

แต่หมู่บ้านก็มีพื้นที่อยู่แค่นี้ ทุกคนต่างก็คุ้นเคยกันดี จะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่รู้ว่าหลุมศพของบ้านลุงเหล่าเกินอยู่ตรงไหน?
"ไม่ผิดแน่ เป็นหลุมศพแม่ฉันนั่นแหละ ตอนที่ขุดขึ้นมาสภาพยังดีอยู่เลย สวมเสื้อผ้าชุดเดียวกับตอนที่ฝังเป๊ะ บนตัวก็มีแต่ขนสีเขียวเต็มไปหมด..." ลุงเหล่าเกินตัวสั่นสะท้านอยู่สองสามครั้ง ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้
"นั่นสิ! ร่างของศพแล้งจะไม่มีทางเน่าเปื่อย ทุกคนก็รู้จักย่ากันทั้งนั้น จะเผาผิดตัวไปได้ยังไง?" หู่จึยิ่งรู้สึกสงสัยหนักเข้าไปอีก
"เป็นเพราะแม่แค้นที่ฉันอกตัญญูน่ะสิ!"

ลุงเหล่าเกินใช้มือที่หยาบกร้านปิดหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้น
"ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็ดูแลแม่ไม่ดี พอตายไปแล้วยังปล่อยให้กระดูกแม่ต้องถูกเผาอีก... แม่เลยกลายเป็นผีมาทวงชีวิตฉันไงล่ะ!"
"ผีงั้นเหรอ?" หู่จึปรายตามองรูปตั้งศพที่อยู่ด้านข้างของห้อง
หญิงชราในรูปถ่าย ใบหน้าที่ผอมแห้งจนแก้มตอบดูตึงเครียด สีหน้าดูอมทุกข์และขมขื่นเป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่าจะมีความคล้ายคลึงกับใบหน้าของสัตว์ประหลาดตัวนั้นอยู่หลายส่วน

หู่จึรู้สึกเหลือเชื่อ "เถ้าแก่ เป็นไปได้ไหม?"
"คนเราพอตายไปแล้ววิญญาณก็จะออกจากร่าง กระดูกก็ส่วนกระดูก วิญญาณก็ส่วนวิญญาณ มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้นจริงๆ" ลู่เฟยครุ่นคิด แต่ก็ยังคงส่ายหน้า
"แต่สัตว์ประหลาดตัวนั้นกินสัตว์เลี้ยงได้ แถมพวกเราก็เคยสัมผัสตัวมันมาแล้ว มันมีตัวตนจริงๆ ไม่ใช่วิญญาณหรอก"
หู่จึเกาหัวด้วยความสับสน "แล้วตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"